Paralympische Winterspelen 2026 in Milaan Cortina: Boycot, ruzie om Oekraïne en de grote teleurstelling

Eigenlijk zou vanavond in Milaan en Cortina d'Ampezzo het grote feest losbarsten. Fakkels, glimlachen, inclusie – het hele programma. Maar nog voordat de eerste atleet het stadion binnen kon lopen, hangt er een dik onweer boven de Paralympische Winterspelen 2026 in Milaan Cortina. Wat zich de afgelopen uren rondom de accommodaties van de Olympische en Paralympische Winterspelen 2026 afspeelt, is ronduit een schandaal. We hebben het hier niet over kleine ruzietjes, mensen, dit is een politieke aardbeving die een schaduw over de Spelen werpt, nog voordat ze goed en wel begonnen zijn. Zo'n verhitte sfeer heb ik sinds de Olympische Winterspelen van 2006 in Turijn niet meer meegemaakt – en dat was toen van een heel andere orde.

Een boycot die je raakt

Tuurlijk, er gingen al langer geruchten. Maar dat het er zo keihard zou aankomen, heeft toch velen verrast. Een hele reeks westerse landen trekt nu resoluut de stekker eruit en blijft weg bij de openingsceremonie van de Winter-Paralympics 2026. Meer dan tien landen hebben hun vertegenwoordigers teruggetrokken – officieel heet het "diplomatieke terughoudendheid", maar iedereen hier weet wat dat echt betekent. Het gaat niet om de atleten, die zich jarenlang de pleuris hebben getraind. Het gaat om een machtspresentatie op de rug van degenen die eigenlijk centraal zouden moeten staan. Dat is zo ontzettend mis, dat kan ik je vertellen. Je vraagt je echt af of we niets van de geschiedenis hebben geleerd. Ik denk dan alleen maar aan de Winter-Paralympics van 2006 – toen waren er ook conflicten, maar zo'n eensgezinde actie tegen een opening? Geen sprake van.

De rel rond Oekraïne

Maar de boycot is slechts één kant van de medaille. De andere, en die is nog bitterder, speelt zich achter de schermen af. De Oekraïense delegatie wilde bij de opening in officiële kleding verschijnen met een kaart van Oekraïne erop – een teken dat in deze tijden iedereen begrijpt. En toen kwam de mededeling: verboden. Jullie mogen dit niet dragen. Beeld je dat eens in: je reist duizenden kilometers, laat je families achter in een oorlog, wilt je land vertegenwoordigen, en dan wordt je door een stel bureaucraten verteld hoe je eruit moet zien. Dat is niet alleen oneerlijk, het is brutaal. In de catacomben van de accommodaties van de Olympische en Paralympische Winterspelen 2026 borrelt het flink. Intern wordt er gefluisterd dat sommige landen zelfs hebben gedreigd volledig terug te trekken, als Oekraïne zo blijft worden dwarsgezeten. Of dat waar is, zal blijken – maar de stemming is om te snijden.

Als de politiek de sport opeet

Terwijl de Spelen zo mooi hadden kunnen zijn. De Italianen hebben geweldig werk geleverd, de pistes zijn perfect, de hallen glanzen. Veel van de oude accommodaties uit de tijd van de Olympische Winterspelen 2006 zijn gemoderniseerd en zien er nu top uit. De atleten staan te popelen voor hun wedstrijden, ze willen eindelijk laten zien wat ze kunnen. En dan dit! Een sportfeest zonder eenheid is slechts een lauw wedstrijdje. Als de opening zonder de helft van de landen plaatsvindt, is dat als een bruiloft zonder bruid. De sfeer is verpest, en dat gaan we nog lang merken. Als ik aan de Winter-Paralympics van 2030 denk, word ik al onpasselijk. Moeten de Spelen in de toekomst ook zo politiek geladen zijn? Dat kan toch niemand willen.

Natuurlijk, de atleten zullen alsnog hun beste beentje voorzetten. Die laten zich niet klein krijgen. Maar de schade is aangericht. De beelden die vanavond de wereld rondgaan, zijn niet die van stralende winnaars, maar van lege tribunes en verbitterde gezichten. Een verdomd slechte start voor een evenement dat juist bruggen had moeten bouwen.

• Massaal boycot: Meer dan tien westerse landen blijven weg bij de openingsceremonie – een ongekende gang van zaken.
• Oekraïne-drama: Het team krijgt te horen dat het symbolen van landkaarten op de kleding niet mag dragen, wat voor felle protesten zorgt.
• Historisch contrast: Heel anders dan bij de Olympische Winterspelen van 2006 in Turijn, die nog in het teken van een nieuw begin stonden.
• Zorgen voor de toekomst: De incidenten werpen hun schaduw al vooruit op de Winter-Paralympics van 2030 – wordt dit het nieuwe normaal?

Ik hoop vurig dat de sport uiteindelijk toch nog het tij kan keren. Dat de atleten in de schijnwerpers staan en niet de bestuurders. Maar de eerste dagen van deze Paralympische Winterspelen Milaan Cortina 2026 voelen als een trap in de maagstreek. Jammer, Italië. We hadden het ons allemaal zo anders gewenst.