Niklas Dyrhaug: – We zijn hechter geworden sinds we stopten

Het is alweer een tijdje geleden dat we hem met een startnummer op de borst in de loipe zagen. Niklas Dyrhaug stopte een paar jaar geleden als topsporter, en velen associëren hem nog steeds met zijn sterke prestaties op de ski's. Maar het leven na het langlaufteam bleek heel wat anders dan skiwasmiddelen en intervalstarts. Het was een periode vol drama, een zware dobber voor zijn gezondheid, en niet in de laatste plaats een hechtere vriendschap dan ooit met een andere voormalige skister.

Vechten voor zijn leven

Voor wie Dyrhaug de afgelopen jaren heeft gevolgd, is het duidelijk dat het leven niet over rozen ging. Een tijd lang was hij vreselijk ziek. Het was ernstig, het was beangstigend, en hij vocht als een leeuw. Hij vocht voor zijn leven, in de letterlijke zin van het woord. Opeens was het niet langer belangrijk wie de vijftig kilometer het snelst aflegde; het belangrijkste was om de dag door te komen. De harde overgang van topsporter met volledige controle over zijn eigen lichaam naar patiënt in een systeem waarin zijn lichaam hem in de steek liet, was een enorme aanslag.

Achteraf heeft hij openhartig gesproken over deze moeilijke periode en hoe dichtbij het eigenlijk was. Het zet dingen in perspectief. Opeens draait het leven niet meer om medailles en klasseringen, maar om ademhalen en een kloppend hart. Het zijn van die momenten waarop je echt ontdekt wie je vrienden zijn en waar je aan toe bent.

Een dun laagje ijs

In de nasleep van zijn ziekte en problemen, heeft Dyrhaug ook duidelijk gemaakt hoe hij de mediabelangstelling voor zijn persoonlijke leven heeft ervaren. Hij heeft vraagtekens gezet bij de grenzen van productiebedrijven en hoe zaken werden gebracht. Hij had het gevoel dat hij geen controle had en dat dit een toch al moeilijke situatie verergerde. Het is een belangrijke herinnering dat de keerzijde van het celebrity-bestaan lelijk kan zijn, en dat degenen die midden in de storm zitten vaak de hoogste prijs betalen.

Het is gemakkelijk te vergeten dat de mensen die we op het scherm zien of over lezen in de krant, echte mensen zijn met echte gevoelens. Niklas Dyrhaug is moedig geweest door naar voren te treden en dit onder woorden te brengen, en het heeft ongetwijfeld weerklank gevonden bij velen die hetzelfde hebben meegemaakt.

De vriendschap met Magnus Moan

Te midden van al deze ernst is er ook iets moois gegroeid. De vriendschap met combinatieskiër Magnus Moan. De twee stopten ongeveer tegelijkertijd, en pas toen bloeide de echte vriendschap op. Als actieve sporters waren ze vaak met hun eigen ding bezig, met hun eigen regime en hun eigen dagelijkse beslommeringen.

Maar toen de ski's aan de wilgen werden gehangen en de druk wegviel, ontdekten ze elkaar opnieuw. Zoals Dyrhaug zelf zegt: "We zijn hechter geworden sinds we stopten." Het is een uitspraak die veel zegt over de overgang van topsport naar een gewoon leven. Opeens kun je de schouders laten zakken, jezelf zijn en plezier vinden in elkaars gezelschap zonder dat het steeds om prestaties draait.

Ze zijn elkaars steunpilaren geworden in een nieuw en onwennig bestaan. Voor beiden is het fijn geweest om iemand te hebben met wie ze hoogte- en dieptepunten kunnen delen, iemand die precies begrijpt wat je hebt doorgemaakt. Het is een wederzijds respect en begrip dat alleen ontstaat als je in het heetst van de strijd hebt gestaan, en dat zich nu heeft ontwikkeld tot iets veel diepers.

Wat houdt deze vriendschap dan in de praktijk in? Hier zijn een paar dingen die ze nu delen:

• Rust en bezinning: Lange wandelingen waarbij ze kunnen praten over het leven, vroeger en nu.
• Gezamenlijke projecten: Ze hebben samen dingen ondernomen, zowel professioneel als privé, die hen bezig en betrokken houden.
• Een schouder om op te leunen: Wanneer het leven tegenzit, weten ze dat ze elkaar altijd kunnen bellen.
• De vreugde hervinden: Ze herinneren elkaar eraan dat het leven meer is dan competitie, en dat het oké is om gewoon te ontspannen en te genieten.

Het is niet altijd dat je in de loipe een vriend voor het leven vindt, maar voor Niklas Dyrhaug en Magnus Moan werd de tijd na hun carrière dus het begin van iets nieuws en moois. Het is een herinnering dat zelfs na de zwaarste gevechten, sterke banden en nieuwe betekenis kunnen ontstaan. En dat is misschien wel de allerbelangrijkste overwinning van allemaal.