Hiroshi Itsuki ontroert met nieuwe 'izakaya'-duet: waarom 'Yokohama Tasogare' en 'Chigiri' nu samenklanken met Mitsuko Nakamura

Diep in de nacht, in Shinbashi. Je schuift het noren-gordijn opzij en ziet aan de bar de rug van een man die alleen zijn glas heft. Dat beeld komt voor de geest, want de stem van Hiroshi Itsuki is voor onze generatie de personificatie van 'volwassen weemoed'. Toen ik onlangs zijn nieuwste werk hoorde, moest ik het meteen pakken. Ook als je geen fervent enka- of kayokyoku-fan bent, is dit een plaat die je niet mag missen.

De aanleiding is het duet 'Izakaya' van de onbetwiste grootmeester Hiroshi Itsuki en Mitsuko Nakamura, eveneens een zwaargewicht in de enka-wereld. Alleen al de titel 'Izakaya' raakt bij elke enka-fan een gevoelige snaar. In die legendarische klassieker 'Yokohama Tasogare' schilderde Itsuki het prachtige, melancholische tafereel van de schemering in de havenstad Yokohama. Zong hij daar over 'de stad' en 'afscheid', in deze 'Izakaya' gaat het over een veel intiemer, veel emotioneler thema: de kern van menselijke 'gevoelens'.

Wat bij het luisteren naar dit nieuwe nummer meteen opvalt, is de 'sfeer'. De instrumentatie is teruggebracht tot het absolute minimum, waardoor de intense samenzang van de twee stemmen des te meer tot zijn recht komt. Het klinkt alsof je echt in een klein hoekje van een kroeg zit, waar een licht aangeschoten man en vrouw herinneringen ophalen. De krachtige, kleurrijke stem van Mitsuko Nakamura en de door ervaring geslepen 'huilzang' van Hiroshi Itsuki versmelten tot een perfect evenwicht.

Hierbij duikt onvermijdelijk een andere mijlpaal van hem op: 'Chigiri'. Zoals de zin 'Had ik je die dag maar niet ontmoet' symboliseert, gaat het daar over een lot dat je in vraag stelt en de aanvaarding van een onontkoombaar 'karma'. Jaren later lijkt het in deze 'Izakaya' te gaan om wat na die intense 'Chigiri' komt: een veel milder, maar daarom niet minder diepgaand 'verband', dat bijna aan berusting grenst.

Precies daardoor overstijgt dit nieuwe nummer het gewone duet en klinkt het als een soort samenvatting van het oeuvre van Itsuki als artiest. Hij werd in de jaren '70 de lieveling van het publiek met 'Yokohama Tasogare', en vestigde in de jaren '80 met 'Chigiri' de esthetiek van de volwassen man. Nu, in de Reiwa-periode, heeft hij met Mitsuko Nakamura de ideale partner gevonden om dit punt te bereiken. Het is niet overdreven om te zeggen dat dit de ultieme vorm is van 'menselijke warmte', het centrale thema van het enka-genre.

Kijk je naar het huidige muzieklandschap, dan zie je dat streaming diensten domineren en dat er onder de jongere generatie een heropleving is van 'citypop' en 'kayokyoku'. Te midden daarvan voelt deze 'Izakaya' van een reus als Itsuki als een eerbetoon aan zijn eigen klassiekers als Yokohama Tasogare en Chigiri, en tegelijkertijd heeft het onmiskenbaar de potentie om zelf een nieuwe standaard te worden.

Laten we de charme van dit nummer eens op een rijtje zetten:

• Tekstwereld vol Showa-sfeer – Elementen als 'whisky', 'glas' en 'regen' versterken de emotie, als scènes uit een film.
• De ultieme combi: Hiroshi Itsuki & Mitsuko Nakamura – De 'chemie' tussen twee artiesten die ieder een indrukwekkende solocarrière hebben opgebouwd en elkaar tot grote hoogten inspireren, is het absolute hoogtepunt.
• Een nazinderend 'wat als'-gevoel – De hoofdpersoon uit 'Yokohama Tasogare' zou na al die jaren best in deze izakaya kunnen zijn. De diepgang prikkelt de verbeelding.

Uiteindelijk gaat het bij een echte klassieker altijd om het vinden van troost in de 'stille momenten' van de mens. Of het nu een drankje na het werk is, een avond waarop je terugdenkt aan vroeger, of een stille proost met een dierbare – voor al die gelegenheden is deze 'Izakaya' onovertroffen. Van Showa naar Reiwa, de tijden veranderen, maar de 'verhalen van man en vrouw' die Itsuki zingt, zullen voor ons nog lang een baken van hoop en emotie blijven.

Als je het nog niet gehoord hebt, doe dan 's avonds in alle rust je koptelefoon op en dompel jezelf onder in de dramatische wereld die Hiroshi Itsuki en Mitsuko Nakamura samen scheppen. Je zult vast en zeker je eigen 'izakaya' vinden.