Ben Kindel dwingt de Penguins hun toekomst te herzien

Er zijn momenten in een hockeizoen die je dwingen de pikorde overboord te gooien en serieuze vragen te gaan stellen. Voor de Pittsburgh Penguins was dat moment halverwege dit achtbaan van een seizoen, en zijn naam is Ben Kindel.

Ik neem je even mee terug naar vorig jaar juni in Los Angeles. Toen Kyle Dubas naar het podium in het Peacock Theater liep en Kindels naam riep als 11e overall, kantelde de hockeywereld collectief zijn hoofd. In de meeste mock drafts stond hij pas in de twintig, als hij al genoemd werd. De algemene consensus was dat Pittsburgh koos voor een behoefte in plaats van de beste beschikbare speler te nemen. Ik herinner me het geroezemoes nog—te klein, schaatsen moet beter, gewoon weer een playmaker uit de WHL die het niet gaat redden.

Als we nu vooruit spoelen, lijkt die keuze minder op een 'reach' en meer op de basis van het volgende hoofdstuk van de Penguins.

De stille opkomst van een hockeygenie

De cijfers alleen al vertellen een overtuigend verhaal. Halverwege de Olympische pauze staat Kindel op koers voor 40 punten als 18-jarige rookie—een prestatie die hem, volgens de schatting van elke scout die ik in de competitie heb gesproken, in een zeer exclusief rijtje zou plaatsen van spelers die buiten de top tien zijn gekozen in het salary cap-tijdperk. We hebben het over Bergeron-territorium. Ryan O'Reilly-territorium.

Maar cijfers vangen niet wat Kindel bijzonder maakt. Je moet hem zonder puck zien.

Wat eruit springt op de beelden—en ik heb er genoeg bekeken—is hoe hij het spel leest en verwerkt. Er is een reden dat Garry Davidson, zijn GM in Calgary, zijn hockeyinzicht zelfs voor de draft al als "fenomenaal" bestempelde. Kindel speelt als centrum als een 'free safety' in het American football, houdt zich boven het spel, leest de routes en sluit dan aan met die explosieve eerste stap die hij heeft ontwikkeld. Hij zit de puck niet achterna; hij anticipeert waar hij gaat zijn.

Kijk naar zijn recente vormpeil—zes goals in zes wedstrijden na de Olympische pauze. Dat is geen geluk. Dit is een jongen die de eerste 19 wedstrijden van 2026 op zoek was naar zijn spel, een doelpuntendroogte doormaakte die de meeste tieners zou breken, en vervolgens explodeerde voor bijna 200 familie en vrienden in Brits-Columbia met een twee doelpunten optreden. Sinds dat moment eind januari is hij een van de gevaarlijkste aanvallers van de Penguins.

Het voetbal-DNA en de 'draden' van het spel

Je kunt niet over Ben Kindel praten zonder zijn afkomst te erkennen. Beide ouders speelden professioneel—zijn vader Steve voor de Vancouver Whitecaps en het Canadese nationale team, zijn moeder Sara in de Canadese selectie voor het WK Vrouwen van 1999.

Tot zijn 16e was Kindel zelf een voetballer op topniveau en nam hij in 2022 als aanvallende middenvelder deel aan het Nationale U16 Kampioenschap. Kijk hem op het ijs en je ziet het meteen:

• Ruimtelijk inzicht dat bijna helderziend is—hij weet waar zijn teamgenoten gaan zijn voordat zij het zelf weten.
• Lichaamspositie in de boardingduels—hij gebruikt zijn voeten en core om de puck te veroveren van grotere tegenstanders.
• Transitiespel—dat vermogen om onder druk te zetten, de snelle pass te geven om de zone te verlaten en dan onmiddellijk de diepte te zoeken.

Barb Aidelbaum, zijn schaatscoach in Vancouver, vertelde me dat hij een van die zeldzame atleten is die meerdere technische signalen tegelijkertijd kan verwerken—heupen de ene kant op, schouders de andere, enkel in de juiste hoek—en dit onmiddellijk kan uitvoeren. Dat is geen kwestie van coaching. Dat zit in de genen.

Verdedigende verantwoordelijkheid op 18-jarige leeftijd: De Dan Hamhuis-vergelijking

Wat echt bijzonder is: Kindels verdedigende spel is op dit moment misschien wel beter dan zijn aanvallende spel. Aidelbaum, die jaren met Dan Hamhuis werkte, ziet dezelfde stille toewijding in Kindels aanpak.

De Penguins vertrouwen hem in alle situaties. Hij speelt in strafschopploegen. Hij neemt belangrijke gezichten—en wint ze. Toen hij Tommy Novak verving als 3C tijdens de voorbereiding, was dat deels omdat Novak onder de 40 procent in de 'faceoff circle' zat. Kindel bracht stabiliteit op een positie die een ware draaideur was geweest.

En hij doet dit terwijl hij op de derde lijn speelt tussen Anthony Mantha en Justin Brazeau, zoals we zagen in de verwachte opstelling tegen Vegas op 1 maart. Dat zijn bepaald geen beschutte speelminuten. Dat is een coach die een tiener in het diepe gooit en hem ziet zwemmen.

Het kritiekpunt op hem vanuit de junioren was zijn postuur. Met zijn 1.78m en 80 kilo gaat hij niemand overrompelen. Maar hij heeft kracht in zijn onderlichaam opgebouwd en zijn explosiviteit is sinds zijn WHL-dagen aanzienlijk verbeterd. Hij overleeft het niet alleen tegen de mannen; hij dicteert het spel.

De aanhoudende transfergeruchten

Dat brengt me bij het olifant in de kamer.

Tijdens de Olympische pauze ontstonden er geruchten die de Penguins en de Maple Leafs in verband brachten met een mogelijke ruil voor Morgan Rielly, met Ben Kindel als belangrijkste troef die naar Toronto zou gaan.

Laat ik duidelijk zijn: Als Kyle Dubas deze jongen ruilt, dan moet hij de stad uit worden gejaagd.

Ik begrijp de logica. Dubas kent Rielly uit zijn tijd in Toronto. De Penguins-verdediging kan een puckverplaatser gebruiken die veel minuten kan maken. En als je gelooft dat de window met Crosby, Malkin en Letang nog open is, dan doe je dit soort 'win-now' zetten.

Maar dit is het punt: Kindel is de 'win-now' zet. Hij levert nu al een bijdrage met een 'entry-level' contract dat tot 2028 een 'cap hit' van $975.000 met zich meebrengt. Hij staat op koers voor een historisch rookieseizoen. En hij is 18 jaar oud.

De Penguins hebben twee prospects in Rutger McGroarty en Ville Koivunen die worden gezien als aanvullende spelers voor het 'middle-six'. Kindel is de enige aanvalsprospect in de organisatie met echt sterpotentieel. Als hij zijn plafond bereikt, hebben we het over een 'point-per-game' speler die elite-medespelers beter kan maken.

Dat inruilen voor een 31-jarige verdediger met een lang contract, zelfs met gesaldeerd salaris, zou het soort kortetermijndenken zijn dat de Penguins ooit in het prospect-vagevuur heeft gebracht.

Wat nu: De negen-wedstrijdengrens en de toekomst

Kindel heeft het eerste jaar van zijn 'entry-level' contract al verbrand—hij haalde de openingsavondselectie en keek nooit meer om. De proefperiode van negen wedstrijden is nu irrelevant. Hij is hier om te blijven.

De vraag is roluitbreiding. Op dit moment is hij gevestigd als de 3C, maar nu Sidney Crosby aan de kant staat met een blessure aan zijn onderlichaam, krijgen we een voorproefje van hoe hij het doet met meer verantwoordelijkheid. De Penguins hebben hem met zorg behandeld, maar de riemen zijn eraf.

Waar ik op let in de laatste fase:

• Consistentie in gezichten: Kan hij boven de 50 procent blijven tegen centra van play-off kaliber?
• Fysieke belasting: De WHL-playoffs zijn één ding. Een seizoen van 82 wedstrijden in de NHL is een ander verhaal. Hoe houdt zijn lichaam het?
• Chemie met de top zes: Als Crosby's blessure aanhoudt, zou Kindel minuten kunnen krijgen met Malkin of Rakell.

De conclusie

De Penguins begonnen dit seizoen met vragen over hun 'competitive window'. Sidney Crosby wordt deze zomer 39. Evgeni Malkin en Kris Letang worden niet jonger. De gangbare wijsheid was dat dit team afgebouwd moest worden en via de draft herbouwd.

Toen gebeurde Ben Kindel.

Hij is niet zomaar een goed verhaal. Hij is het bewijs dat Dubas talent kan identificeren dat anderen missen. Hij is het bewijs dat de Penguins jeugd kunnen injecteren zonder aan concurrentiekracht in te boeten. En hij is het bewijs dat soms de slimste zet is om de jeugd gewoon te laten spelen.

Als ik een gokker was, zou ik me geen zorgen maken over de transfergeruchten. Ik zou naar die 'cap hit' van $975.000 voor de komende drie jaar kijken en glimlachen. Ik kijk naar een jongen uit Coquitlam, BC, die opgroeide met een voorkeur voor Italië in het voetbal, en die uitgroeit tot de belangrijkste aanvalsprospect die deze organisatie in tien jaar heeft voortgebracht.

De rijen bij de handtekeningensessies van Ben Kindel worden langer. De hoogtepuntenfilms worden beter. En de Pittsburgh Penguins worden, tegen de verwachtingen in, jonger zonder slechter te worden.

Dat is geen 'reach' als 11e overall. Dat is een koopje.

En als Dubas slim is, legt hij de telefoon neer, houdt hij de jongen, en laat hij de toekomst komen op zijn eigen tijdlijn.