Young Sherlock op Prime Video: Guy Ritchie's rauwe oorsprongsverhaal herdefinieert het spel

Er is een moment, een paar afleveringen in Guy Ritchie's Young Sherlock, waarop je beseft dat dit niet de Baker Street-detective van je grootvader is. Dit is niet eens de met een jagershoed getooide wijze van weleer. We zitten letterlijk in de goot, terwijl we een 19-jarige misdadiger uit een cel in de Newgate-gevangenis zien slepen. Het is 1857, en het spel—zoals ze zeggen—is zeker aan de gang, maar de regels zijn volledig herschreven. Nadat ik het weekend de screener van alle acht afleveringen heb gebinged, kan ik je dit vertellen: het gesprek over 's werelds beroemdste fictieve detective is zojuist een stuk interessanter geworden.

Het Ritchie-universum breidt uit

Laten we het voor de hand liggende uit de weg ruimen. Als je van Ritchie's Sherlock Holmes-films met Robert Downey Jr. hield, ben je de doelgroep. Maar hier komt de clou: dit is geen prequel op die films. Het is een herijking. Ritchie, die de eerste twee afleveringen regisseert en de touwtjes in handen heeft als executive producer, heeft het sjabloon dat hij perfectioneerde genomen—de snelle babbels, de botbrekende vuistgevechten, de slow-motion deducties—en het geïnjecteerd met de rauwe, anarchistische energie van de jeugd. Het resultaat is een serie die zowel geruststellend vertrouwd als verfrissend nieuw aanvoelt. Het gaat minder om het voltooide product Holmes en helemaal om de chaos die hem heeft gevormd.

Hero Fiennes Tiffin stapt in de rol en hij brengt een fysiekheid die cruciaal is. Deze Sherlock denkt niet alleen een uitweg uit de problemen; hij vecht, rent en bloedt door de geplaveide straten van een Victoriaans Engeland dat authentiek smerig aanvoelt. En over die straten gesproken, een pluim gaat naar de locatiescouts. Bristol is absoluut magnifiek, en fungeert als het Oxford van de jaren 1870 met een rauwe authenticiteit die Londen niet meer kan opbrengen zonder een miljoen pond aan CGI. Terwijl je door Broad Street loopt of een hand-tot-hand gevecht bekijkt dat is opgevoerd bij de Underfall Yard, voel je het gewicht van de setting. Het is ook een slimme zet; screentoerisme is een echte economische motor, en je kunt er donder op zeggen dat het West Country binnenkort een toestroom van fans zal zien die in de voetsporen van Sherlock willen treden.

Meer dan alleen een jonge detective

De narratieve reikwijdte is waar de ethos van Young Sherlock: The Mystery of the Manor House echt tot zijn recht komt. Dit is geen 'case of the week'-procedure. Het begint met een ogenschijnlijk eenvoudige diefstal—een vermiste rol voor een Chinese prinses (een geweldige Zine Tseng)—en mondt uit in een wereldomspannende samenzwering die Sherlock wegrukt uit de geheiligde hallen van Oxford naar de bruisende markten van Constantinopel. Het is ambitieus, en soms voelt de plot alsof hij uit zijn voegen barst, maar hij laat je nooit los. De serie begrijpt dat het oorsprongsverhaal niet alleen gaat over leren deducteren; het gaat over de mensen die je vormen.

De casting over de hele linie is een meesterklas. Het zien van Joseph Fiennes (Hero's echte oom) die zijn vader Silas speelt, samen met Natascha McElhone als de getroebleerde Cordelia, voegt een laag van dynastieke intrige toe die de familie Holmes altijd heeft verdiend. Maar de echte goudmijn is de relatie met zijn broer. Max Irons' Mycroft is een prachtige studie in onderdrukte autoriteit, een man die verdrinkt in verantwoordelijkheid en zijn jongere broer ziet als zowel een last als een spiegelbeeld. En dan is er James Moriarty. Dónal Finn is gewoonweg superb, hij speelt de beursstudent met een twinkeling in zijn ogen die hint naar de duisternis die komen gaat. Het kijken naar hun vriendschap, wetende de verwoesting die het uiteindelijk zal aanrichten, is de dramatische motor die de latere afleveringen draaiende houdt.

Een berekende gok die loont

Vanuit commercieel oogpunt heeft Amazon Prime Video een zeer slimme gok gewaagd. De literaire basis, Andrew Lane's Young Sherlock Holmes boekenreeks, biedt een ingebouwde routekaart en een kant-en-klaar publiek. Maar door het door Ritchie's kenmerkende lens te filteren, hebben ze de muffe, period-drama valkuil vermeden. Ze hebben in wezen een young adult actiethriller gecreëerd die toevallig een korset draagt. De vechtchoreografie is brutaal en inventief, het tempo is voortstuwend, en de dialoog knettert van een moderne geestigheid die voorkomt dat het ooit als een museumstuk aanvoelt.

Is het voor de purist? Degene die hun in leer gebonden exemplaar van Dracula: Penguin Classics vasthoudt en aandringt op absolute trouw aan Conan Doyle? Absoluut niet. Ze zullen er waarschijnlijk een hekel aan hebben. Er zijn momenten waarop de deductieve redenering plaatsmaakt voor een ouderwetse knokpartij. Maar voor de rest van ons—degenen die European Travel for the Monstrous Gentlewoman verslinden vanwege de slimme pastiche en ervan houden om klassieke personages in nieuwe vormen te zien—is dit pure kattekruid. Het is rommelig, het is luid, en het is onbeschaamd leuk.

Hier is waarom je deze week de tijd zou moeten vrijmaken:

• De Actie: Ritchie is zijn kwaliteit niet kwijt. De scènes zijn inventief en komen met echte impact aan.
• Het Dynamische Duo (Vijanden?): Fiennes Tiffin en Dónal Finn als Moriarty hebben een chemie die knettert. Het is het hart van de show.
• De Sfeer: Het is een swingend goed avontuur dat zichzelf niet te serieus neemt, zelfs niet als de inzet mondiaal is.

Uiteindelijk slaagt Young Sherlock omdat het een fundamentele waarheid begrijpt: iconen worden niet geboren; ze worden gemaakt. Ze worden gesmeed in het vuur van familiegeheimen, eerste vriendschappen en catastrofaal falen. Tegen de tijd dat de laatste aflevering verschijnt, wil je niet alleen meer; je zult wanhopig zijn om te zien hoe deze anarchistische adolescent uiteindelijk de man wordt die in 221B Baker Street gaat wonen. Het spel is zeker aan de gang, en voor het eerst in lange tijd voelt het wijd open.