Peter Suder is zojuist het gezicht van March Madness geworden, nog voordat de First Four begonnen waren

Kijk, als je de afgelopen dagen ook maar in de buurt van Dayton bent geweest, dan weet je het al. Er hangt iets in de lucht rond de UD Arena dat normaal pas op de eerste zaterdag van het toernooi verschijnt. Maar dit jaar was het er vroeg bij. En het heeft een naam: Peter Suder.

We kennen het First Four-script. Het is de play-in-ronde. 'Mid-majors' die zich helemaal kapot knokken voor het recht om twee dagen later aan een 'blue blood' ten prooi te vallen. Normaal is de sfeer gespannen—coaches kauwen op hun kauwgom alsof er een schuld mee verrekend moet worden, spelers kijken alsof ze een bom onschadelijk moeten maken. Maar Suder? Die kerel van Miami benadert dit alsof hij een zondagmiddagpotje in de sporthal speelt. En eerlijk? Je kunt niet wegkijken.

De 'Mic'd Up'-training die het internet deed ontploffen

Je hebt de beelden gezien. Tijdens de open training hadden ze een microfoon bij Pete Suder, en wat een doorsnee PR-stunt had kunnen zijn, veranderde in iets heel anders. Hij was niet alleen bezig met de oefeningen—hij had de leiding, schoot driepunters, praatte zijn eigen teamgenoten moed in met het soort zelfverzekerdheid dat je normaal alleen ziet bij gasten die al tien jaar in de league zitten. Je kon hem door de arena-luidsprekers horen lachen terwijl hij aanwijzingen gaf. Dat zijn geen zenuwen. Dat is een kerel die precies weet waar hij thuishoort.

En het publiek? Dat pikte het snel op. Als je op de tribune zit bij een First Four-training, krijg je normaal beleefd applaus en een gespannen sfeer. Maar de Redhawks-aanhang lachtte echt met hem mee. Dat is het verschil tussen een goede speler en iemand die het verhaal van de week gaat worden.

Wat je niet ziet in de video's

Ik ben al zo lang bij dit toernooi dat ik het verschil ken tussen een eendagsvlieg en een echte basketballer. Een viraal moment geeft je aandacht. Maar wat gebeurt er als de camera's niet draaien? Dat is waar Peter Suder zich onderscheidt.

In de MAC-finale, toen het spannend werd en iedereen de bal te hard begon vast te grijpen, was hij degene die de rust terugbracht. Niet met een toespraak—gewoon door de manier waarop hij bewoog. Kalm. Doordacht. Alsof het moment voor hem gemaakt was. Dat is iets wat je niet kunt faken in een samenvatting van drie minuten.

Drie dingen die opvielen tijdens de open training

Ik stond gisteren op de vloer bij de sessie. Dit is wat mij bijbleef en wat je niet hebt gezien op tv:

• Hij had aandacht voor de jonge jongens. Toen de eerstejaars oefeningen deden, was hij de luidste stem in de zaal. Niet schreeuwen—coachen. Hij vertelde ze waar ze moesten staan, gaf ze zelfvertrouwen. Dat is iemand die begrijpt wat deze week echt betekent.
• Het respect is groot. Je merkt het verschil tussen een team dat een leider gewoon tolereert en een team dat echt voor hem gaat. De oudere jongens van Miami zaten niet met hun ogen te rollen om Suder. Ze voedden zich aan hem. Een van de senioren kwam naar hem toe en gaf hem een stomp na een gescoorde driepunter tijdens de scrimmage, alsof ze dat al jaren deden.
• Hij is niet bang voor het podium. Na de training vroegen een paar mensen hem naar de erfenis van de First Four—de verrassingen, de momenten die programma's op de kaart zetten. Hij gaf niet het gebruikelijke "we zien het wel per wedstrijd" antwoord. Hij keek naar het veld en zei iets over dat hij zijn stempel wilde drukken. Dat is het soort antwoord waardoor je de wedstrijd nog even goed bekijkt.

Wat dit betekent tegen St. John's

Dus nu krijgen we Miami tegen St. John's. Op papier is het een klassieke 'mid-major' tegen Big East-wedstrijd. Maar de First Four wordt niet op papier beslist. Het wordt beslist door wie het moment beter aankan.

St. John's heeft de naam. Ze hebben de historie. Maar ze dragen ook het gewicht van een achterban die verwacht dat ze deze wedstrijd makkelijk winnen. Miami? Zij hebben een pointguard die 24 uur voor de aftrap al lachend een microfoon droeg in het gezicht van de camera's. Dat is geen arrogantie. Dat is een kerel die begrijpt dat de schijnwerpers alleen maar fel worden als je ze de kans geeft.

Als de Redhawks dit voor elkaar krijgen—en ik heb genoeg van dit soort wedstrijden meegemaakt om te zeggen dat de vibe in hun voordeel werkt—wees dan niet verbaasd als het grootste verhaal van het eerste weekend geen eerste reekshoofd is. Maar die gast uit Oxford die van een open training een voorstelling maakte.