Noni Madueke: De Chelsea-vleugelaanvaller die zich niet in de put laat zakken, en waarom Arsenal zich grote zorgen moet maken

Je krijgt een bepaald soort zelfvertrouwen als je net de regerend kampioen hebt laten zien hoe de vork in de steel zit. Het is geen arrogantie; het is dat stille, onwrikbare geloof dat de spelers met een prima carrière scheidt van degenen die een tijdperk bepalen. In de mixed zone, na die overtuigende overwinning op Manchester City, had Noni Madueke dat zelfvertrouwen in overvloed. Niet luid, niet opschepperig. Gewoon een veelzeggende glimlach die zei: "Ja, ik hoor hier thuis."

Het afgelopen anderhalf jaar draaide de gesprekken rond Stamford Bridge vooral om potentie. Om de duizelingwekkende transfersommen en de langetermijnprojecten. Maar kijk nu naar de stand op de ranglijst, kijk naar de slotfase van de competitie, en je zult zien dat dat project steeds meer op een serieuze titelkandidaat begint te lijken. En die charge wordt aangevoerd, met een directheid die backs het angstzweet laat uitbreken, door de 23-jarige uit Southwark. In een seizoen waarin de verhalen worden gedomineerd door de goals van Erling Haaland en de defensieve organisatie van Arsenal, is Noni Madueke stilletjes uitgegroeid tot die ontwrichtende factor waar niemand tegenover wil staan.

De wedstrijd tegen City was geen toevalstreffer; het was het hoogtepunt van een mentaliteitsverandering. Er wordt veel gezegd over moderne voetballers, vooral vleugelaanvallers, over "lichaamstaal" en "mentaliteit". Zie je een speler op de bank, dan is de eerste aanname dat hij aan het mokken is. Maar wat er achter de schermen op de training wordt gefluisterd, wijst erop dat Noni Madueke er niet van plan was om in de put te gaan zitten. Hij was vastbesloten om te werken. Toen de manager hem eerder in de lente een paar wedstrijden liet zitten, waren er geen geruchten van zijn zaakwaarnemer in de roddelpers, geen cryptische Instagram-berichten. Alleen extra afwerkingsrondes na de training, dat soort keihard werken waarmee een veelbelovende vleugelaanvaller een wedstrijdwinner wordt.

En dat is wat de aanstaande confrontatie in de Emirates zo ontzettend fascinerend maakt. Want als je Mikel Arteta bent, heb je een probleem. Niet alleen een tactisch probleem, maar ook een psychologisch. Je krijgt te maken met een speler die op het absolute hoogtepunt van zijn kunnen zit op het moment dat zijn team hem het hardst nodig heeft, en hij heeft een punt te bewijzen tegen de man die nu het Engelse shirt draagt dat hij zelf wil.

Laten we het over die rivaliteit hebben, want het is het gezondste en meest elektrische element in het Engelse voetbal op dit moment. Het is Bukayo Saka tegen Noni Madueke. En in tegenstelling tot de geforceerde verhaallijnen die we meestal voorgeschoteld krijgen, is deze gebouwd op oprechte, wederzijdse waardering, met een scherp randje van concurrentie. Als je ze bij de Engelse selectie meemaakt, zie je dat er een band is, maar ook een onderling begrip. Elke keer dat Saka een wereldgoal maakt voor Arsenal, kun je erop wedden dat Noni Madueke kijkt, het wegschrijft en denkt: "Oké, dat is de lat."

Het is dat soort interne druk dat een natie sterker maakt, maar in een titelstrijd zorgt het ervoor dat de ene partij erg, erg nerveus wordt. Arsenal had het comfort dat Saka de onbetwiste smaakmaker op de rechterflank was. Maar Chelsea heeft een ander type. Ze hebben een speler die gedijt bij de directe vergelijking, die zijn landgenoot niet ziet als een rivaal om te haten, maar als een ijkpunt om te overtreffen.

Hier is waarom ik denk dat Noni Madueke het verschil gaat maken in deze slotfase:

• Het angstfactor: Verdedigers zijn doodsbang voor zijn snelle versnelling. Tegen City liet hij zijn tegenstander niet alleen uitkijken, hij vernederde hem. Op een groot veld als de Emirates, tegen een vermoeide linksback, is dat voor Arsenal een tikkende tijdbom.
• Het doelgerichte denken: Hij is gefocust op één ding: winnen. De dagen van flitsende schaarbewegingen zonder eindproduct zijn voorbij. Hij geeft nu de beslissende pass en, cruciaal, maakt de vuile goals in de zesmeter. Dat is het teken van een vleugelaanvaller die de uitblinker wil zijn.
• De Saka-factor: Als de titelstrijd aankomt op wie de druk aankan, weet Noni Madueke dat hij Saka moet overtreffen op het grootste podium om zijn plek in de basis van The Three Lions echt te verstevigen. Dat is een enorme motivatie.

Ik blijf terugkomen op die uitdrukking: "niet van plan om in de put te gaan zitten." Het klinkt simpel, maar in de wereld van een Premier League-titelstrijd, met hoge druk, is het allesbepalend. Het is het verschil tussen een speler die zijn hoofd laat hangen als hij gewisseld wordt en een speler die de volgende 20 minuten vanaf de bank de defensieve organisatie van de tegenstander bestudeert, klaar om die te exploiteren wanneer hij erin komt. Die mentaliteit zagen we tegen City. En een paar weken geleden tegen Spurs.

Dus nu we met de interlandbreak voor de deur zitten en de ranglijst spannender is dan ooit, is het verhaal veranderd. Het gaat niet langer alleen om de vraag of Arsenal de volwassenheid heeft om over de streep te trekken, of City hun gebruikelijke eindsprint kan trekken. Het gaat erom of Chelsea, met deze opeens onstuitbare kracht op de rechterflank, het geloof heeft om het kampioenschapsfeest te komen verstoren.

Ben je een Arsenal-fan, dan zul je hopen dat de magie van Saka sterker is dan het lawaai. Maar ben je een neutrale toeschouwer, of gewoon een liefhebber van puur, onvervalst voetbal, dan zul je je schrap zetten voor de Noni Madueke-show. De jongen uit Southwark speelt niet langer alleen voor een trofee. Hij speelt om te bewijzen dat hij de beste in zijn positie in het land is. En op dit moment maakt hij een verdomd goede kans.