Milaan-Sanremo 2026: De Klassieker der Klassiekers in de schaduw van olympische verwachtingen

Er zijn maar weinig dagen in het jaar waarop je als wielerfan al bij het wakker worden dat kriebelige gevoel in je buik hebt. De eerste maandag van het seizoen, de eerste monumentale klassieker. Milaan-Sanremo 2026 staat voor de deur, en als ik eerlijk ben, heb ik het gevoel dat de lucht vanochtend net iets anders ruikt. Zouter. Misschien komt het door de spanning voor de Ligurische kust, maar het kan ook de bijzondere sfeer zijn die deze voorjaarsklassieker uitstraalt in een olympisch jaar.

Wie er zaterdag in Milaan van start gaat, rijdt niet alleen voor de overwinning in een van de meest prestigieuze eendaagse wielerwedstrijden ter wereld. Nee, je rijdt eigenlijk dwars door de officiële huiskamer van de Olympische Winterspelen Milaan Cortina 2026. De stad is al in de greep van olympische koorts, de ringen hangen aan de gevels en de sfeer is elektriserend. Maar de 300 kilometer naar Sanremo laat zich daardoor niet van de wijs brengen. De weg straft vroeg of laat elke vorm van overmoed af, en dat is precies wat deze koers zo mooi maakt, toch?

Het parcours: Meer dan alleen de Poggio

We kunnen uren praten over de Poggio, die laatste, beslissende heuvel die de klassiekerspecialisten scheidt van de pure sprinters. Maar als je alleen naar de Poggio kijkt, heb je de koers niet begrepen. Het zijn de lange, eindeloze uren daarvoor, de rijwind, het omslaan van de benen, de psychologische molen van de 2026 Milan-San Remo Men's Race. Ik vroeg jaren geleden eens aan een ploegleider wat het zwaarste aan Sanremo was. Zijn antwoord? 'Het wachten.'

De eerste 200 kilometer zijn een reis, geen sprint. Het draait om energie sparen, op het juiste moment eten en drinken, en de beruchte wind van voren op de 'Capi' tussen Voltri en Arenzano doorstaan. Dit jaar wordt achter de schermen gefluisterd dat de aankomst in Sanremo nog eens is opgeknapt – waarschijnlijk met het oog op de tv-beelden tijdens de Spelen. Maar dat verandert niets aan de waarheid: de koers wordt beslist op de laatste drie kilometer, ook al valt de selectie vaak al op de Cipressa.

De favorieten: Wie heeft de benen voor de lange weg?

De lijst met favorieten voor Milaan-Sanremo Donne 2026 en die van de mannen leest als een 'who is who' van de internationale wielersport. Bij de mannen is het duidelijk: je hebt een explosieve versnelling nodig voor de Poggio, maar ook de wilskracht om na zesenhalf uur in het zadel nog die laatste klap uit te delen.

• Mathieu van der Poel: De topfavoriet bij uitstek. Als hij met zijn Alpecin-team de Poggio controleert en zelf aanvalt, wordt het genadeloos. Zijn vormcurve klopt en de ervaring pleit in zijn voordeel.
• Tadej Pogačar: De allrounder. Hij kan hier winnen, maar het is misschien wel de wedstrijd die hem het minst ligt. Te lang, te tactisch. Maar wie Pogačar onderschat, heeft het aan horen komen. Als hij de beslissende aanval plaatst op de Poggio, is het voor velen gedaan.
• De sprinters: Namen als Mads Pedersen of Jasper Philipsen hopen op een massasprint. Voor hen moet de groep bij elkaar blijven op de Poggio, wat dit jaar vanwege de vele sterke klassiekerspecialisten onwaarschijnlijk is, maar niet onmogelijk.

Het verrassingspotentieel

Maar mijn oog valt vaak op de renners die niet in de absolute schijnwerpers staan. De afgelopen jaren hebben we geleerd dat Sanremo ook voor de 'tweede rij' een podium kan zijn, als de groten elkaar te lang uitkijken. Een vroege vlucht uit een sterke Italiaanse ploeg? De thuisrijders zullen hier in dit olympische seizoen alles geven. Ik zet in op een sterke prestatie van een underdog die zijn kans grijpt wanneer de favorieten op de laatste kilometer te veel bezig zijn met positioneren.

Het is ook belangrijk om het weer in de gaten te houden. Geen zorgen, ik ga hier geen weerman uithangen, maar in de regio Ligurië kan het weer binnen een uur omslaan. Regen op de Capi? Dan wordt de koers een loterij, een glijpartij waarbij ervaring en durf tellen. Dat is precies wat ik zo mooi vind aan deze wedstrijd: het is onvoorspelbaar, net als het leven zelf.

Uiteindelijk draait het alleen om het moment waarop het peloton de Via Roma in Sanremo bereikt. De armen worden in de lucht geslagen, het gejuich van de Italianen zal zelfs de olympische verwachtingen even overschaduwen. Milaan-Sanremo 2026 is meer dan alleen een wielerwedstrijd – het is de emotionele start van een sportjaar dat in het teken staat van deze stad. Ik ga met een espresso in mijn hand voor de buis zitten en genieten van elke aanval. Doen jullie dat ook?