Michel Sardou: zijn nieuwe album, openhartige onthullingen over Anne-Marie en zijn geheime projecten

Er zijn stemmen die de decennia moeiteloos overbruggen, en Michel Sardou heeft zo’n stem. Net toen we dachten dat hij een rustig pensioen had gevonden, ver weg van de schijnwerpers en uitverkochte zalen, duikt hij ineens weer op met een energie die menig fan verrast. De afgelopen weken deed hij enkele zeldzame onthullingen, zeldzaam genoeg om ze met plezier te analyseren, zoals je dat doet wanneer je een oude vriend weer ontmoet aan de bar.

Een liefde op het eerste gezicht, maar anders

Wat meteen opvalt, is de zachtheid die uit zijn interviews naar voren komt. We kennen Sardou als de provocateur, de autoritaire man met de luide stem, die nummers als “La Vieille” of “Danton” met theatrale woede zong. Nu spreekt hij met ontwapenende eerlijkheid over zijn vrouw, Anne-Marie Périé. Hij maakt geen omhaal, maar gaat voor pure authenticiteit: hij vertelt hoe alles op een keerpunt kwam, terwijl hun vorige levens als afgesloten hoofdstukken golden. “Ik was nog getrouwd, en zij ook,” laat hij in besloten kring ontvallen, alsof hij wil benadrukken dat grote passies nooit in een perfecte situatie ontstaan, maar vaak juist in complexiteit.

Wat hij beschrijft is geen Hollywoodse liefde op het eerste gezicht, maar een overmachtige zekerheid. Voor wie de discografie van Michel Sardou kent, is dit herkenbaar: die obsessie voor levensverhalen waarin het lot zich onaangekondigd aandient. Denk natuurlijk aan “Il était là”, het nummer waarin hij terugblikt en het gewicht van afwezigheid en aanwezigheid meet. Hij is er nu, zo lijkt het, met een sereniteit die hij zich klaarblijkelijk met moeite heeft eigen gemaakt.

De Alpen, een oord van rust

Zijn nieuwe leven verstopt hij niet achter onneembare muren. Het heeft zich genesteld in een woning in de Alpen, hoog in een van de meest exclusieve skioorden van Frankrijk. Geen ontsnapping, zegt hij in wezen, maar een terugkeer naar de essentie. Daar boven is de lucht zuiverder, de blikken zijn minder indringend, en je kunt je voorstellen dat de stilte van de bergen hem helpt zijn herinneringen te ordenen. Je ziet hem al voor je, ver weg van camera’s, misschien oude nummers terugluisterend, glimlachend bij de gedachte aan zijn beginjaren, aan een carrière die hem van televisiestudio’s tot uitverkochte Zénith-zalen bracht.

Deze woning is eigenlijk het symbool van deze periode in zijn leven: ingetogen luxe, beschermde privacy. Geen opzichtig vertoon, gewoon een toevluchtsoord waar hij gewoon Michel kan zijn, niet de gevierde grootheid van het Franse chanson.

Het mysterie van het volgende project

Maar denk niet dat deze gepensioneerde bergbewoner zijn potlood voorgoed heeft weggelegd. Hoewel het artikel vaak gaat over zijn hervonden rust, is de artiest nooit echt gestopt met werken. Geruchten, afgewisseld met losse opmerkingen hier en daar, doen vermoeden dat hij nog iets aan het voorbereiden is. Of het nu een album is, een boek met memoires, of een verrassingsoptreden voor puur plezier, dat is nog niet bekend. Wat wel zeker is: voor een man die zo’n stempel heeft gedrukt op het chanson, verdwijnt de drang om verhalen te vertellen nooit.

En als we het toch over zijn oeuvre hebben, is het moeilijk om even stil te staan bij wat het betekent in het Franse cultuurlandschap. Dit is, kort samengevat, wat Sardou bijzonder maakt:

• Zijn vertelkracht: Zijn liedjes zijn korte verhalen, romans in drie minuten. Of het nu gaat over de gewone mensen in “La Vieille” of het tragische verhaal van “Danton”, hij zingt niet over vage gevoelens, hij zet levens in scène.
• Constant tegendraads: Zijn hele carrière lang heeft hij de boel op stelten gezet, hield hij van wat de gevestigde orde verafschuwde. Die branie is nu een vorm van adeldom geworden.
• Zijn lange levensduur: Zijn discografie is een monument. Van zijn eerste successen tot de meer intieme nummers als “Il était là”, elk tijdperk vond zijn weerklank.

Dus ja, Michel Sardou zit in een zeldzame fase. Die waarin je niets meer hoeft te bewijzen, waarin je gewoon van het uitzicht kunt genieten, hand in hand met wie je liefhebt, denkend dat grote verhalen uiteindelijk altijd goed aflopen als je het geduld hebt gehad om ze te schrijven. En voor ons, gewone toeschouwers, is het een groot genoegen om hem zo kalm te zien, maar ook om te beseffen dat bij een man van dit kaliber de laatste pagina nooit echt is omgeslagen.