Michel Peiry: 'Sadist van Romont' blijft achter de tralies – Nieuwe uitspraak bevestigt gevaarlijkheid

Het zijn beelden die in het geheugen gegrift staan: Michel Peiry, een ogenschijnlijk onopvallende man met een bril, die eind jaren '70 en begin jaren '80 Zwitserland in angst en schrik onderdompelde. Nu, in maart 2026, is er een nieuwe gerechtelijke uitspraak die aantoont: de angst voor hem is tot op de dag van vandaag niet verdwenen. De 'Sadist van Romont' krijgt voorlopig geen begeleide uitgangen uit de gevangenis. Het federale hooggerechtshof heeft een eerdere beslissing van de lagere rechtbanken bevestigd – het risico op herhaling is nog steeds 'duidelijk en aanzienlijk'.

Vijf moorden, eindeloos leed

Tussen 1977 en 1981 doodde Peiry op beestachtige wijze ten minste vijf jonge mannen. Hij lokte zijn slachtoffers als lifter in zijn auto, martelde hen en liet hen vaak verminkt achter. De forensische geneeskunde sprak van een ongekende wreedheid. Vanwege deze daden kreeg Peiry zijn lugubere bijnaam: 'Le Sadique de Romont'. In de media werd hij lange tijd aangeduid als 'Zwitserlands vergeten homoseksuele seriemoordenaar' – een titel die verwijst naar zijn homoseksualiteit, maar ook naar het feit dat zijn misdaden in de publieke perceptie soms werden overschaduwd door andere spectaculaire zaken.

De kunstenaar achter de tralies

Maar Michel Peiry is niet alleen een veroordeelde moordenaar. Achter de muren van de gevangenis begon hij te schilderen – en zijn werken vonden een ongebruikelijke weg naar de buitenwereld. Enkele van zijn creaties, die vaak duistere, surrealistisch aandoende scènes tonen, maken nu deel uit van de Art Brut-collectie in Lausanne. Deze zogenaamde 'ruwe kunst' verzamelt werken van bewoners van psychiatrische klinieken of gevangenissen. Peiry's schilderijen zijn gewilde objecten geworden voor verzamelaars, wat bij de nabestaanden van de slachtoffers steeds weer voor verontwaardiging zorgt. Zij zien er een bespotting van de nagedachtenis van de vermoorden in.

Waarom hij niet naar buiten mag

De inmiddels 76-jarige Peiry had onlangs gehoopt de inrichting op zijn minst onder begeleiding te mogen verlaten – zij het voor wandelingen of boodschappen. De justitiële autoriteiten weigerden dit echter pertinent. De deskundigen zijn het eens: de persoonlijkheidsstructuur van Peiry is niet wezenlijk veranderd. Hoewel hij op oudere leeftijd rustiger is geworden, bestaat de diepgewortelde neiging tot geweld en seksuele deviantie nog steeds. 'Je kunt hem niet zomaar de wereld in laten gaan', aldus een gevangenispsycholoog die de zaak al decennia volgt. 'De kans dat hij weer in herhaling vervalt, is gewoon te groot.'

Wat blijft, is de afschuw

De uitspraak van het federale hof betekent voor Peiry: levenslang blijft levenslang – althans wat de daadwerkelijke vrijheid betreft. In zijn cel zal hij kunnen blijven schilderen, zijn gedachten op papier kunnen blijven zetten. Voor de nabestaanden van zijn slachtoffers is dat slechts een magere troost. Zij moeten ermee leven dat de man die hun het dierbaarste afnam, er nog steeds is – al is het opgesloten.

• 1977–1981: Vijf bewezen moorden op jonge mannen in West-Zwitserland.
• Bijnaam: 'Sadist van Romont' vanwege de uitzonderlijke wreedheid van de daden.
• Kunst: Peiry's schilderijen zijn opgenomen in de gerenommeerde Art Brut-collectie in Lausanne.
• Actueel: Federaal hof weigert begeleide uitgangen – risico te hoog.

Michel Peiry zal dus waarschijnlijk voor altijd de 'Sadist van Romont' blijven – een naam die in Zwitserland nog lange tijd kippenvel zal bezorgen.