Joe Harts rentree: Van iconische keepershandschoenen naar Europa League-succes met Nottingham Forest

Er zit een zekere poëzie in, vind je niet? Net op het moment dat je denkt dat een verhaal is uitverteld, begint er een nieuw hoofdstuk dat nog spannender is dan het vorige. Op dit moment, in het hart van de East Midlands, schrijft Joe Hart precies dat hoofdstuk. Terwijl Nottingham Forest zich opmaakt voor een Europa League-kwartfinale tegen de Portugese grootmacht FC Porto, staat de man onder de lat opnieuw centraal voor de fans op de City Ground.

Ik volg Hart nu al bijna twintig jaar. Van het ruwe, reflexenwonder bij Manchester City tot de Engelse nummer één die een tijdperk bepaalde. We hebben alle hoogtepunten gezien, en ja, ook de keiharde dieptepunten waardoor hij bij de Premier League-top buiten de boot viel. Maar wat er nu gebeurt? Dit is geen afscheidstournee. Dit is een ware wederopstanding. Forests tocht naar de laatste acht – na een zinderende en zenuwslopende overwinning op de Denen – werd bij elkaar gehouden door een doelman die de bron van de eeuwige jeugd lijkt te hebben gevonden.

Om de man te begrijpen, moet je de soundtrack begrijpen. Noem de naam Joe Hart in een volle voetbalkroeg, en het duurt niet lang voordat iemand over de muziek begint. Je hebt je Joe Hartman-types, de indie-puristen. Maar de sfeer in de kleedkamer van Forest? Die heeft de soulvolle, rauwe intensiteit van een Beth Hart-ballade – rauw, krachtig en onmogelijk te negeren. En dan is er nog de gitaarvirtuoos, Joe Bonamassa. Als Bonamassa de meester is van de blues-rock-crescendo, dan is Joe Hart de meester van de cruciale redding op het nippertje. De parallellen zijn bijna te perfect: een man die zijn ritme hervindt, die een complexe melodie speelt onder de felste schijnwerpers.

Laten we eerlijk zijn: toen Nuno Espírito Santo hem binnenhaalde, gingen er hier en daar wat wenkbrauwen omhoog. Niet vanwege zijn kwaliteiten, maar vanwege de bagage uit het verleden. Maar bij deze ploeg heeft Hart die bagage van zich afgeschud. Hij probeert niet meer 'de Engelse Joe' van 2012 te zijn. Hij is gewoon Joe. De routinier. De organisator. De man die zo hard tegen zijn centrale verdedigers schreeuwt dat je hem op de Trent End kunt horen. Dat soort leiderschap is onbetaalbaar, zeker tegen een ploeg als Porto.

Dit is waarom ik denk dat deze kwartfinale hem op het lijf geschreven is:

• Europese ervaring: Porto is een geduchte tegenstander in Europa. Ze weten hoe ze het tempo moeten dicteren, overtredingen moeten uitlokken en de concentratie van een keeper op de proef moeten stellen. Hart is daar geweest. Hij heeft de blauwe plekken van Champions League-avonden. Dit is geen nieuwe ervaring voor hem; het is een terugkeer naar zijn natuurlijke habitat.
• Het bastion City Ground: Als er iets is dat een keeper en het publiek verbindt, dan is het geluid. De sfeer onder de schijnwerpers in Nottingham is elektrisch. Hart gedijt erop. Hij speelt niet alleen vóór hen; hij speelt mét hen.
• De 'grote wedstrijd'-mentaliteit: Je overleeft de carrièreboog van Joe Hart niet zonder een dikke huid en ijskoude zenuwen. Knockout-voetbal draait om wie het eerst knippert. Met Hart onder de lat heeft Forest een man die alles heeft meegemaakt, van beslissende kampioenschappen tot degradatieduels. Een aanvaller van Porto die hem probeert van zijn stuk te brengen? Succes daarmee.

Het is grappig, hè? We schrijven spelers zo snel af. We zijn op zoek naar het volgende Joe Hartnett-type, het volgende jonge talent dat voorbestemd is voor de top. We vergeten weleens dat klasse soms tijd nodig heeft om te rijpen. Het past zich aan. Harts trappen zijn nu scherper. Zijn spel overzicht is minder afhankelijk van atletisch vermogen en meer van anticiperen. Hij is de ultieme sluitpost geworden in dit systeem, die aanvallen start met een rust die haast ongepast is in de chaos van een Europa League-knockoutwedstrijd.

Deze week, als de bus naar het stadion rijdt, zullen de speakers in de kleedkamer waarschijnlijk iets met een stevige bluesriff laten horen. Misschien een beetje Bonamassa, om de zenuwen in bedwang te houden. Maar wanneer Hart het veld op loopt, zal het niet om de muziek of de namen draaien. Het zal gaan om een bijna veertigjarige doelman die bewijst dat het laatste bedrijf vaak het mooiste is.

Porto zal met flair komen. Ze zullen de geschiedenis meebrengen. Maar Forest? Zij hebben een man die zijn hele carrière heeft besteed aan het tegenspreken van de twijfelaars. En als de afgelopen maanden een indicatie zijn, staat Joe Hart op het punt om een prestatie neer te zetten waardoor de rest van Europa opkijkt en luistert. Pak een biertje, maak het je gemakkelijk. Dit wordt er eentje om te koesteren.