Femizid in Monheim: Echtgenoot bekent – hij heeft Fatma gewurgd omdat ze wilde scheiden

Als je dit hoort, ben je met stomheid geslagen. Voor de rechtbank in Düsseldorf heeft een 43-jarige man uit Monheim bekend zijn eigen vrouw te hebben gedood. Fatma (38) wilde scheiden – en daarvoor heeft hij haar vermoord. Hij heeft haar in haar slaap met een kussen gewurgd. Sluwmoord, zegt het Openbaar Ministerie. Weer een geval van femicide, waarbij een vrouw moest sterven, alleen omdat ze een vrouw was en weg wilde bij haar man.

Ze hadden elkaar jaren geleden in Turkije leren kennen, en voor hem verhuisde Fatma naar Duitsland. Maar de liefde werd op een gegeven moment een hel. In de maanden voorafgaand aan de daad ging er niets meer goed. Fatma wilde eruit, bij hem weg, een nieuw begin. "Ze heeft meerdere keren gezegd dat ze de scheiding zou aanvragen", vertelde de verdachte met dunne stem voor de rechter. Dat kon hij blijkbaar niet verdragen. Daar kwam nog bij dat ze constant ruzie hadden over geld – de financiën waren naar de knoppen. Op de avond dat het gebeurde, was het weer raak. Toen Fatma eenmaal sliep, pakte hij gewoon een kussen en drukte net zo lang tot ze geen adem meer haalde.

Als je zulke verhalen hoort, word je er gewoon misselijk van. Maar helaas gebeurt dit niet slechts één keer. In Duitsland worden elk jaar honderden vrouwen gedood of zwaar toegetakeld door hun man of ex-partner. Femicide is een wereldwijd probleem dat aan geen enkele grens stopt. In Latijns-Amerika is het woord allang ingeburgerd, omdat de cijfers daar zo ongelooflijk hoog zijn. Maar ook bij ons, binnen de eigen vier muren, gebeurt het – in de woonkamer, in de keuken, in de slaapkamer. Alleen noemen we het hier vaak nog "familiedrama" of "relationeel geweld". Puur bagatelliseren. Een femicide is geen drama, het is gewoonweg moord.

De buren in Monheim zijn er kapot van. "Die Fatma was zo'n aardige vrouw, ze groette altijd en lachte", zegt een oudere mevrouw uit het huis ernaast. "We hebben nooit iets gehoord, nooit geschreeuw. Het is gewoon niet te bevatten." En dat is precies het verraderlijke aan dit soort daden: ze gebeuren in stilte, achter gesloten deuren. Fatma heeft zich aan niemand toevertrouwd, geen hulp gezocht – misschien omdat ze dacht dat het wel weer goed zou komen. Of omdat ze zich schaamde. Maar haar zaak toont aan: als een vrouw wil scheiden, kan dat levensgevaarlijk zijn. De scheidingsperiode is statistisch gezien het gevaarlijkste moment in een gewelddadige relatie.

Wat kunnen we hiervan leren? Alleen maar hoofdschudden is niet genoeg. We moeten als samenleving anders denken en vooral helpen. Mensen die er verstand van hebben, zeggen steeds weer:

• Neem vroege waarschuwingssignalen serieus: Als iemand controleert, jaloers is, de vrouw afbreekt – dat zijn vaak de eerste tekenen van later geweld.
• Breid adviesmogelijkheden voor vrouwen uit: Vrouwen moeten weten waar ze snel en ongedwongen hulp kunnen krijgen, zonder angst voor papierwerk of nare blikken.
• Praat ook met de daders: Alleen als mannen leren om te gaan met woede en conflicten zonder geweld, kunnen we verdere daden voorkomen.
• Train politie en justitie beter: Elke melding van huiselijk geweld moet serieus worden genomen – als wat het is: vaak de laatste waarschuwing voor een femicide.

Het proces tegen de 43-jarige is nog niet voorbij. Een psychiatrisch rapport moet duidelijk maken wat er in hem is omgegaan. Maar Fatma is dood. Ze kon niet meer weg. Haar lot moet ons allemaal wakker schudden. Want zolang vrouwen in Duitsland bang moeten zijn als ze willen scheiden, hebben wij als samenleving gefaald. Femicide is geen privézaak. Het is een misdaad – en die gaat ons allemaal aan.

Hulp nodig? De hulplijn "Geweld tegen vrouwen" is 24/7 bereikbaar op 116 016 en online op hilfetelefon.de. In acute noodgevallen onmiddellijk 112 bellen.