Alastair Clarkson: De onverbloemde waarheid achter de terugkeer van de meestercoach
Laten we eerlijk zijn: toen Alastair Clarkson bij de Hawks wegging, dachten velen van ons dat het wel klaar was. Je wordt niet viermaal kampioen als coach, je wordt niet een levende legende in Waverley, om daarna gewoon… opnieuw te beginnen. Maar Clarko deed het. Hij nam het roer over op Arden Street toen de club snakte naar een opleving, en sindsdien heeft hij zich onvermoeibaar ingezet.
Als je de Kangaroos dit seizoen hebt gevolgd, dan heb je de flitsen gezien. De vechtlust is terug. Maar voor iemand die alles heeft meegemaakt, is de meestercoach nog niet tevreden. Hij heeft zich uitgesproken over wat er echt in hem omgaat – en het gaat niet alleen om wedstrijdstrategieën. De druk in deze industrie? Die is reëel. Voor iemand met vier kampioenschappen op zijn palmares zou je denken dat de druk eraf is. Maar dat is niet zo. Nooit. Zeker niet als je een club helemaal opnieuw moet opbouwen.
Waarom hij er nog steeds voor gaat
Waarom doet hij het? Waarom laat je je weer door de mangel halen als je niets meer te bewijzen hebt? Het is de drive. De pure, onverbloemde passie voor de strijd. Hij doet het niet voor het geld; hij doet het omdat hij gelooft in die jonge gasten in die kleedkamer. Hij ziet het potentieel, en hij wil het eruit sleuren, al moet hij ze er schreeuwend en tegenstribbelend bij slepen.
Ik zie Alastair Clarkson nu al twee decennia met de media omgaan. Meestal kun je er wel uitpikken wie er maar wat doet. Clarko is het tegenovergestelde. Zelfs als de Roos een zware week hebben, zijn zijn persconferenties verplichte kost. Hij is onverbloemd. Hij spreekt zijn spelers aan op het niveau, prijst de inzet, of zit er soms gewoon bij en lacht om de absurditeit van het geheel.
Wat opvalt in het huidige tijdperk van Alastair Clarkson bij North Melbourne:
- De standaarden: Hij heeft ze niet verlaagd. Hij eist dezelfde intensiteit van een 19-jarige nieuweling als hij ooit eiste van Hodge en Mitchell. Geen gemakkelijke weg.
- De eerlijkheid: Hij is keihard eerlijk tegen zijn spelersgroep. Hij maakt de opbouw niet mooier dan die is. Als je niet goed genoeg bent, zegt hij het. Maar hij staat ook volledig achter je als je er de schouders onder zet.
- De verbinding: Ondanks zijn norse buitenkant, geloven de spelers in zijn aanpak. Je ziet het aan de manier waarop ze voor hem door het vuur gaan. Dat is het Clarko-effect.
Als je kijkt naar het bredere AFL-landschap, is het makkelijk te zien waarom een coach van zijn kaliber essentieel is. De industrie is grillig. Nieuwe coaches komen en gaan. Maar Alastair Clarkson staat voor stabiliteit. Hij staat voor een link met een voetbalstijl die gebouwd was op hardheid, verantwoordelijkheid en die meedogenloze, 'asociale' scherpte.
Is hij weer op het niveau van 2015? Nee. Maar dat hoeft ook niet. Wat hij nu doet, is misschien nog indrukwekkender. Iets opbouwen uit de as. We hebben de ommekeermomenten dit seizoen gezien – die wedstrijd tegen de Dogs, de sterke prestatie tegen de Swans. Dat is geen geluk. Dat is structuur. Dat is Clarko die zijn stempel drukt op een jong team en zegt: "Dit is hoe we het doen."
Uiteindelijk is Alastair Clarkson nog altijd een van de meest fascinerende figuren in de Australische sport. Of je nu van hem houdt of hem haat, je kunt niet wegkijken. En voor de fans van North Melbourne is het feit dat hun hoofdcoach nog steeds zo hongerig is, nog steeds die druk voelt omdat het hem zoveel betekent, de beste geruststelling die je niet met geld kunt kopen.
Hij is niet alleen maar coach. Hij is nog steeds een concurrent. En in deze competitie is dat alles wat je kunt vragen.