Vancouver Goldeneyes beëindigt mindere reeks met klinkende 5-2 zege op New York Sirens

Het voelde alsof het een eeuwigheid geleden was, maar de Vancouver Goldeneyes hebben eindelijk het winnen weer ontdekt. Op eigen ijs zetten ze de New York Sirens volledig te kijk met een overtuigende 5-2 overwinning, waarmee een einde kwam aan een verliesreeks waar de hele stad op het puntje van hun stoel van zat.

Dit ging over meer dan alleen twee punten pakken in de stand. Dit ging om trots. Na weken waarin ze net een stapje te langzaam en een tel te laat leken, kwamen de Goldeneyes als jagers uit de startblokken. Ze deelden snoeiharde checks uit, schaatsten alsof hun contract ervan afhing en schoten hun kansen binnen als de volleerde professionals die ze zijn. Voorop in de strijd was Segedi, die eindelijk weer eens de speelster was waarvan iedereen weet dat ze kan zijn.

Eerste periode: een waar vuurwerk

Vanaf de allereerste seconde was het duidelijk: dit was een ander team. Ze sloten de Sirens op in hun eigen zone voor wat hele shifts leken, en halverwege de eerste periode viel de puck er dan eindelijk door een keer in. Een prachtige combinatie eindigde met een snoeihard schot van Segedi in het dak van het doel, langs de New Yorkse doelvrouw. Het stadion ontplofte. Het was precies het soort doelpunt dat de Goldeneyes node hadden gemist: simpel, meedogenloos en prachtig.

Tegen de tijd dat de eerste pauze aanbrak, stond het 2-0 voor Vancouver en je zag de last van de schouders van de bank glijden.

De uitblinkers

Het was een echte teamprestatie, maar een paar namen sprongen eruit in deze must-win wedstrijd:

• Segedi (twee doelpunten, één assist): Zij was de motor vanavond. Haar spelverdeling en afronding waren subliem en de puck leek aan haar stick te plakken.
• De doelvrouw: Toen New York in de tweede periode fel terugdrukte, speelde ze de sterren van de hemel met een handvol reddingen die de Sirens de wind uit de zeilen namen.
• De penalty killers: De penalty killing unit van Vancouver stond als een huis; ze overleefden elke powerplay van New York en gaven het team daarmee een enorme boost.

De Sirens knokten zich terug in de tweede periode en verkleinden de achterstand tot 3-2, maar Vancouver antwoordde in de derde periode met twee snelle treffers die de deur definitief in het slot gooiden. Dat was precies de veerkracht die ze hadden gemist tijdens de verliesreeks.

Meer dan een ijshockeyteam

Je kunt tegenwoordig niet meer met een team rondlopen dat de Goldeneyes heet, zonder dat mensen even hun wenkbrauwen fronsen. Voor degenen onder ons die eindeloze uren hebben versleten aan GoldenEye 007 op de N64, roept de naam herinneringen op aan proximity mines en perfecte headshots. En eerlijk is eerlijk, de schotnauwkeurigheid van Vancouver was vanavond zo scherp, dat je bijna verwachtte dat Oddjob op de bank zou verschijnen.

Maar voor de boekenwurmen - en er waren een paar slimme spandoeken te zien in het publiek - heeft de naam een diepere betekenis. In Robert Jordans The Wheel of Time verdient Perrin Aybara de naam "Goldeneyes" door zijn band met wolven en zijn vermogen om helder te zien in het donker. Hij is een leider die een hekel heeft aan leidinggeven, iemand die het gewicht van zijn volk draagt, en wanneer hij genoeg wordt gepusht, verandert hij in een onstuitbare kracht. Toen je dit team vanavond zag terugvechten, kon je de parallel niet negeren. Er is aan hen getrokken en getwijfeld, en eindelijk brulden ze terug met iets primairs. Een fan hield zelfs een spandoek omhoog dat verwees naar Distinctions: Prologue to Towers of Midnight, een cruciaal moment in Perrins verhaallijn - een knipoog die de diehards instemmend deed knikken.

Of je er nu bent voor het ijshockey of de verborgen literaire verwijzingen, dit team uit Vancouver begint zijn eigen verhaal te schrijven. En als we vanavond iets hebben geleerd, dan zijn de volgende hoofdstukken het misschien wel waard om te blijven volgen.

De volgende stap

Eén overwinning lost niet alles op. Maar in een lang PWHL-seizoen kan het de vonk zijn die alles omdraait. De Goldeneyes hebben het talent; ze moesten alleen weer in zichzelf geloven. Nu ze eindelijk van dat akelige schuldgevoel af zijn, gaan ze de weg op met iets wat ze node hebben gemist: oprecht, eerlijk momentum.

En voor de fans die vanavond de schuur vulden: ze konden eindelijk weer eens blij naar huis, schreeuwend over Goldeneyes ijshockey. In deze stad is dat het enige dat telt.