Trump, Iran en het Witte Huis: Strijd om de Straat van Hormuz en onverwachte opleving op de markten

Hij beperkte zich niet tot praatjes over Chuck Norris of het voorjaarsgetjilp op het zuidelijke gazon. Vanmorgen zette Donald Trump, in gezelschap van zijn minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, flink de puntjes op de i. Voor de verzamelde pers bevestigde de Amerikaanse president wat velen al vreesden: de strijd met Iran om de Straat van Hormuz is een fase ingegaan waarin elke zet een gok is. En zoals vaker bij hem, bleven de gevolgen niet beperkt tot het diplomatieke domein, maar raakten ze direct de portemonnee van de gewone burger.

De Straat van Hormuz, het kantelpunt

Het is geen geheim: de Straat van Hormuz is de meest kwetsbare ader van de wereldeconomie. Door te dreigen de doorgang volledig te blokkeren, gooide Teheran olie op het vuur. Maar de reactie van Trump was radicaler dan verwacht. Ver weg van de gebruikelijke principiële verklaringen, kreeg ik tijdens het aanhoren van zijn woorden het gevoel naar een aftelling te luisteren. De boodschap was duidelijk: elke hinder van de scheepvaart zou worden beschouwd als een oorlogsdaad. Het zijn keiharde woorden, en de markt begreep dat binnen enkele minuten.

Wat fascinerend is, is de snelheid waarmee dit soort spanningen zich vertaalt in cijfers. Zodra de verklaring van Donald Trump de handelsvloeren begon te bereiken, kelderde de prijs van een vat olie. In de middag noteerden we zelfs weer onder de 100 dollar. Paradoxaal? Niet echt. Dit is geen daling uit angst, maar een daling in afwachting van wat komen gaat. Handelaars wedden erop dat een openlijke confrontatie de twee partijen uiteindelijk zal dwingen om te onderhandelen en de situatie te deblokkeren. Ik heb het tientallen keren gezien: als de retoriek te oorlogszuchtig wordt, doet de oliemarkt het tegenovergestelde van wat je verwacht. Op korte termijn is er paniek, maar voor de middellange termijn wordt er ingezet op rust.

De CAC40 balanceert op het koord

En ondertussen bood de beurs in Parijs een adembenemend schouwspel. De CAC40, die aan het begin van de ochtend nog onder druk stond door geopolitieke onrust, keerde de trend tijdens de handelsdag volledig om. We hebben het over 2% verlies dat in een paar uur tijd werd weggepoetst, om te eindigen met een stijging van bijna 2%. Dat is toch wel knap. Toen het nieuws over zeer vruchtbare gesprekken met Iran naar buiten kwam, wist ik meteen dat de algoritmes op hol zouden slaan. Het is de Trump-paradox: hij creëert verbale chaos om uiteindelijk financiële rust te laten terugkeren.

• Olie: Forse daling naar onder de 100 dollar per vat na de uitspraken van Trump, handelaren rekenen op een snelle oplossing van de crisis.
• CAC40: Spectaculair herstel, waarbij 2% verlies werd omgezet in een stevige slotwinst, gedreven door opluchting bij beleggers.
• Dollar: Lichte spanning op de greenback, maar signalen achter de schermen wijzen erop dat de diplomatie weer wordt opgepakt.

De familie Trump in de mediawervelwind

In deze wervelwind is het moeilijk om de andere familieleden buiten beschouwing te laten. Melania Trump blijft op de achtergrond, maar haar rol bij de publieke optredens van haar man wordt nauwlettender gevolgd dan ooit, vooral om het imago van een president onder druk te sturen. Aan de andere kant is Ivanka Trump de afgelopen dagen meerdere keren gesignaleerd in de machtsgangen, waar ze waarschijnlijk een bemiddelende rol speelt bij de minder complexe dossiers. En wat Barron Trump betreft, wiens leven normaal gesproken uit de schijnwerpers wordt gehouden, zien de Amerikaanse roddelbladen hem als een stabiliserende factor binnen het gezin, een detail dat telt als al het andere wankelt.

Wat mij opviel, was het vermogen van deze regering om aankondigingen te synchroniseren. Terwijl Donald Trump de pers toesprak op het zuidelijke gazon, lieten zijn economische adviseurs via achterkamertjes doorschemeren dat de gesprekken met Iran al gaande waren en dat die goed verliepen. Het is een oude truc, maar hij werkt nog steeds: in het openbaar vuisten ballen, achter gesloten deuren handen schudden. Het resultaat? De markt onthield de tweede boodschap.

Dus, waar gaat dit heen? Hoewel de militaire spanningen zeer reëel blijven – het Pentagon heeft zijn aanwezigheid in de regio versterkt – is het signaal aan de markten dat men niet van plan is het conflict economisch te laten ontsporen. Dit soort evenwichtskunst is het favoriete speelveld van Trump. Hij loopt op een dun koord, maar tot nu toe valt hij niet. En zolang de CAC40 die logica volgt, kan Parijs opgelucht ademhalen.