Ron Howards verrassende bekentenis over zijn eigen ‘grote fout’ – en waarom we nog steeds van hem houden

Laten we eerlijk zijn – als je de naam Ron Howard hoort, denk je niet meteen aan roekeloze overgave of chaotisch genie. Je denkt aan solide, oprechte verhalen. Het soort films waar je vader bij huilt tijdens de laatste rol. Maar de man zelf? Hij heeft net toegegeven dat er een grote fout door zijn hele carrière loopt. En eerlijk is eerlijk: het is geweldig om hem dat te horen zeggen.

In een zeldzaam, onbewaakt gesprek bekende de voormalige Opie Cunningham, inmiddels Oscar-winnend regisseur, dat zijn grootste zwakte misschien wel is... te veel zijn best doen om het goed te doen. Geintje? De man die ons Apollo 13, A Beautiful Mind en Frost/Nixon gaf, zegt dat hij vaak zo bang was om er een puinhoop van te maken dat hij vergat de chaos toe te laten. “Ik heb altijd controle gewild,” gaf hij toe. “Maar controle is niet altijd wat een scène nodig heeft.” Je kunt bijna elke indie-filmmaker in Amsterdam instemmend zien knikken.

Het is een verrassende zelfkastijding voor een kerel die al in het vak zit sinds hij een peuter was. Herinner je je Ronald Howard nog? Nee, niet de acteur uit de jaren vijftig – ik heb het over kleine Ronny, die op zijn vijfde Opie speelde in The Andy Griffith Show. Dat klopt: hij regisseert zijn eigen leven al sinds de meesten van ons nog geen veters konden strikken. En toch, zelfs na al die Oscars en kassuccessen, vindt hij dat zijn films een zekere... gevaarlijke vonk missen.

Om eerlijk te zijn heeft hij wel een punt. Denk aan zijn filmografie. Die staat vol prachtig gemaakte, emotioneel intelligente films. Maar wanneer heeft een film van Ron Howard je echt geschokt? Precies. Dat is de fout waar hij het over heeft – de neiging om de ruwe randjes bij te schaven tot alles precies past.

Laten we eens terug in de tijd gaan, dan zie je wat ik bedoel:

• De Grinch - dvd – Jim Carrey die losgaat in groene vacht. Howards versie is heerlijk eigenaardig, maar zelfs dan voel je het veilige familie-net eronder. (Toch blijft die dvd een kerstklassieker in miljoenen Nederlandse huishoudens – die van mij inclusief.)
• Willow dvd-uitverkoop – Ah, de fantasyfilm uit 1988 die duizenden ‘snavel’-grappen opleverde. Je kunt nog steeds Willow-dvd’s vinden in de uitverkoopbakken in Nederland, en eerlijk? Sla er eentje in. Het is pure, onpretentieuze fun. Maar Howard zelf heeft laten doorschemeren dat hij wenste dat hij de donkere fantasy-elementen verder had doorgevoerd.
• Da Vinci Code 10e verjaardag – Dit is een vreemd beest. De heruitgave uit 2016 (ter markering van een decennium waarin Tom Hanks door Europese kerken rent) herinnerde ons eraan hoe glad en gepolijst Howard kan zijn. Het is een thriller die zelden thrillert. Maar het verkocht als warme broodjes. Ga figuren.

Wat ik zo mooi vind aan deze bekentenis is het moment. Terwijl we een golf van regisseurs zien die zich nergens voor verontschuldigen, besluit Ron Howard – de aardigste man van Hollywood – publiekelijk zijn eigen zogenaamde falen aan te wijzen. Het is bijna vertederend. Hij probeert niet edgy te doen of controverse uit te lokken. Hij is gewoon... Ron. En misschien is dat de echte magie.

Want dit is het hem: die ‘grote fout’ – de behoefte aan controle, de gepolijste glans – dat is ook waarom zijn beste films werken. Apollo 13 zou niet dezelfde zenuwslopende rit zijn zonder zijn obsessieve aandacht voor detail. A Beautiful Mind landt zijn emotionele klappen omdat hij nooit toestaat dat de chaos het verhaal overweldigt. Dus ga je gang, Ron. Blijf maar te netjes. Wij blijven kijken. En de volgende keer dat je die oude Willow-dvd’s opruimt, bewaar er dan eentje voor mij.