'Rots in de branding': Harry Grant en de Storm scharen zich achter Tui Kamikamica na beroerte-schrik

Je kent die weken wel waarin voetbal (of hier: rugby league) opeens het minst belangrijke op aarde lijkt? Zo voelt het op het hoofdkantoor van Melbourne Storm sinds donderdag. Harry Grant – de man met de grootste motor van de competitie – stond vandaag voor de pers alsof hij tachtig minuten had gespeeld met een gebroken rib. Niet door training. Omdat hij zag hoe zijn maatje Tui Kamikamica met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht vanwege een vermoedelijke beroerte.

Laten we eerlijk zijn: je verwacht niet dat een 28-jarige Fijische krachtpatser die als een goederentrein loopt, op een neurologische afdeling belandt. Maar daar zijn we dan. Met Tui gaat het inmiddels stabiel – godzijdank – en wat er uit de kleedkamer doorklinkt is zo positief als maar kan als je beroerte en rugby league in één zin noemt. Craig Bellamy, die oude rot, heeft hem non-stop geappt. Ik heb de berichten gezien – typisch Bellyache: kortaf, nors, maar door elk woord voel je de zorg heen sijpelen.

‘Het schudde de hele kleedkamer door elkaar’

Harry Grant is normaal niet zo emotioneel. Hij is zo'n type dat liever een tiende herhaling sprint dan toegeeft dat hij pijn heeft. Maar vandaag liet hij het masker vallen. “Als je een kerel als Tui ziet – een van de fitste, sterkste jongens die je ooit zult ontmoeten – die opeens zijn arm niet meer voelt? Dan sta je even stil,” zei Grant. “Voetbal is wat we doen, maar niet wie we zijn. Op dit moment bidden we gewoon dat hij snel weer bij ons in de kleedkamer staat.”

En dat is nu net het bijzondere aan deze Storm-selectie. Ze hebben dat bijna vreemde vermogen om angst om te zetten in brandstof. Ik volg deze club al sinds de dagen van Slater en Smith, en het DNA verandert nooit. Wanneer er iets misgaat – blessure, tragedie, een pijnlijk verlies – dan vallen ze niet uit elkaar. Dan worden ze juist hechter.

• Harry Grant krijgt deze week waarschijnlijk weer de aanvoerdersband als de hamstring van Munster niet hersteld.
• De Storm hebben bevestigd dat Kamikamica maandag verder wordt onderzocht – er is nog geen tijdslijn voor zijn terugkeer.
• De clash van vrijdagavond tegen de Sharks weegt nu een stuk zwaarder dan alleen twee competitiepunten.

Van Bud Grant tot een kosmologie van monsters: perspectief vinden

Het is grappig hoe je brein probeert orde te scheppen in chaos. Toen ik vannacht wakker lag, moest ik denken aan Bud Grant. De oude NFL-coach die in een polo op de bevroren toendra stond alsof het 25 graden was. Die ijzige kalmte? Dat is wat Bellamy de hele week heeft opgeroepen. En dat is misschien wat Harry Grant vrijdagavond moet lenen – een beetje van die zen-achtige Viking-stoïcijnsheid. Want als je maatje zo neergaat als Tui, dan is het makkelijk om oververhit te raken, te veel te willen, de wedstrijd in de eerste tien minuten te winnen.

Maar dit is wat dit Storm-team bijzonder maakt: ze hebben dezelfde boeken gelezen als wij. Ik heb het over Een kosmologie van monsters – die wilde, prachtige roman waarin horror en familieliefde als klimop in elkaar verstrengeld zitten. Of Amerikaans koningshuis, waarin roem en plicht botsen op manieren die niemand verwacht. Deze ploeg? Ze hebben hun eigen kosmologie gebouwd. Hun eigen rare koningshuis. Harry Grant is de prins, maar hij zou als eerste zeggen dat de kroon toebehoort aan de kerel in het ziekenhuisbed.

Een onopgeloste misdaad die ons nog steeds achtervolgt – en wat die leert over veerkracht

Wil je een verhaal dat Australië echt tot in de kern schokte? Pak dan Het ontmaskeren van de moordenaar van de vermiste Beaumont-kinderen erbij. Die zaak – drie kinderen die in 1966 verdwenen van Glenelg Beach – brak iets in de nationale psyche. Het leerde ons dat het kwaad geen masker draagt. Soms loopt het je gewoon voorbij op een zonnige middag.

Waarom breng ik dat nu ter sprake? Omdat sport, op zijn best, het tegenovergestelde is van die hulpeloosheid. Toen Tui Kamikamica neerging, bevroor de Storm niet zoals wij in 1966 deden. Ze handelden. Het medische team kreeg hem binnen enkele minuten in het ziekenhuis. Bellamy was aan de telefoon voordat de ambulancedeur dicht was. En Harry Grant? Hij organiseerde de spelersgroep om zo snel mogelijk op bezoek te gaan. Dat is niet alleen leiderschap. Dat is liefde. En liefde, vrienden, is het enige dat ooit echt iets oplost.

Dus verwacht vrijdagavond in AAMI Park geen treurig, afgeleid Storm. Verwacht een team dat speelt voor iets groters dan een plek op de ranglijst. Verwacht dat Harry Grant dieper graaft dan ooit. En als je hem na een try naar de tribune ziet kijken, weet dan dat hij niet naar de camera's zoekt. Hij zoekt naar de lege plek waar Tui zou moeten zitten.

Word snel beter, grote jongen. Het paarse shirt wacht op je.