BlackRock beperkt opnames uit kredietfonds: een wake-upcall voor de markt. Van liquiditeitszorgen tot kansen in grondstoffenfondsen.

Wall Street kent vele verhalen, maar het scenario dat afgelopen vrijdag werd opgevoerd door BlackRock, 's werelds grootste vermogensbeheerder, deed de financiële wereld toch even huiveren. De reus, die meer dan $13 biljoen beheert, besloot de uitgang van een van zijn eigen private kredietfondsen, het $26 miljard HPS Corporate Lending Fund, deels te blokkeren. De opnamelimiet werd vastgesteld op 5%. Voor de oplettende toeschouwer is dit niet slechts een noodgreep van één bedrijf, maar het moment waarop de markt van $1,8 biljoen aan private kredieten voor het eerst echt wordt geconfronteerd met het oordeel van de particuliere belegger.

Opnamestorm steekt op: waarom BlackRock als eerste ingrijpt

Wat is er gebeurd? Uit de aankondiging van afgelopen vrijdag bleek dat beleggers van het fonds oorspronkelijk 9,3% van hun belang wilden inleveren, wat neerkomt op ongeveer $1,2 miljard. Na bestudering van de kasstromen besloot het management van BlackRock echter slechts 5% van het vermogen vrij te geven, ongeveer $620 miljoen. Stel je voor: je staat in de rij bij je favoriete afhaalzaak en de eigenaar steekt zijn hoofd naar buiten met de mededeling dat ze vandaag maar vijf porties verkopen – de rest moet morgen maar terugkomen. Je geld ligt al op de toonbank, maar je kunt weinig anders doen dan het te accepteren.

Waarom juist BlackRock? De gigant nam vorig jaar HPS Investment Partners over en moet nu de druk van de eigen 'schoonfamilie' (de beleggers) zien te weerstaan. In een later opgenomen video legden HPS-topmanagers aan beleggers uit dat het besluit diende om de 'beleggingsprestaties te optimaliseren'. Men wilde voorkomen dat illiquide kredietactiva in ijltempo verkocht zouden moeten worden om aan de korte-termijnvraag naar contanten te voldoen. In gewone mensentaal: het geld dat wij hebben uitgeleend, komt niet zo snel terug. Als jullie het nu allemaal tegelijk willen opnemen, moeten wij een pas op de plaats maken.

Die 5%-grens: je voelt pas waar de pijn zit als je ertegenaan trapt

Wat velen niet weten, is dat dit type niet-beursgenoteerde Business Development Companies (BDC's) bij hun ontwerp al een 'rem' hebben ingebouwd: een maximale opname van 5% per kwartaal. In de afgelopen jaren, met de wind in de zeilen, was deze rode lijn een formaliteit. Fondsbeheerders vonden, omwille van het gezicht, vaak wel een manier om opnames boven de limiet toch te accommoderen. Deze keer is het anders.

Een oude rot in het vak grapte: 'Het is alsof je op het basketbalveld de reboundkoning Zydeco Beard moet afschermen – je weet welke kant hij op gaat, maar als hij je eenmaal wegzet, vlieg je toch tegen het canvas.' Door nu onverbiddelijk de 5%-grens te handhaven, geeft BlackRock een signaal aan de hele sector: het gezicht is niet meer belangrijk; de inhoud (de integriteit van de activaportefeuille) is alles wat telt.

De komende weken zal de hele industrie dan ook met ingehouden adem de cijfers van concurrenten als Ares Management en Blue Owl Capital afwachten. Insiders schatten dat er de komende tijd voor meer dan $100 miljard aan fondsen hun opnamecijfers zullen openbaren. Het wordt een grootschalige stresstest: wie is er kerngezond en wie zit er naar adem te happen? We zullen het snel genoeg weten.

De soepele manoeuvre van Blackstone biedt een andere les

In vergelijking met de harde hand van BlackRock, toonde aartsrivaal Blackstone een andere, inventievere aanpak. Hun vlaggenschip private kredietfonds BCRD stond beleggers afgelopen week toe om een recordbedrag van 7,9% op te nemen. Maar dit geld kwam niet geheel uit de gemeenschappelijke pot – 25 topmanagers staken $150 miljoen van hun eigen geld in het fonds, samen met $250 miljoen aan bedrijfsmiddelen, om deze belangen over te nemen. De markt interpreteert dit als een 'uiterst strategisch vertrouwenssignaal'. Het biedt beleggers een uitweg en roept tegelijkertijd naar de markt: 'Wij, insiders, staan volledig achter ons eigen product'.

Dit doet denken aan de Amerikaanse turnlegende Lily Ledbetter, die onder extreme druk altijd dat ene kleine aangrijpingspunt wist te vinden om haar hele routine stabiel te laten landen. De operatie van Blackstone heeft daar wel iets van – op het slappe koord van de krimpende liquiditeit wisten zij een evenwicht te bewaren.

De opmars van mijnbouwfondsen: veilige haven of gokken?

Terwijl er donkere wolken boven de private kredietmarkt hangen, boekt een andere naam die met 'BlackRock' wordt geassocieerd stilletjes goede resultaten – het BlackRock World Mining Fund. Volgens de meest recente cijfers heeft dit beproefde grondstoffenfonds, dat al meer dan twintig jaar bestaat, dit jaar (tot eind januari) in de lokale valuta een prestatie van bijna 20% neergezet. Over de afgelopen twaalf maanden bedraagt de stijging meer dan 83%, en het tienjaarsrendement is maar liefst 374%.

Enkele doorgewinterde beleggers in mijn omgeving zijn recent begonnen een deel van hun kapitaal naar dit soort fysieke activa te verplaatsen. Hun redenering is eenvoudig: private kredieten draaien op krediethefbomen. Zodra de economie hapert, schieten de wanbetalingen omhoog. Volgens cijfers die in de sector circuleren, is de wanbetalingsratio voor Amerikaanse private kredieten in de twaalf maanden tot en met januari gestegen naar 5,8%, een recordhoogte. Mijnbouwfondsen daarentegen zijn gestoeld op de fysieke vraag van de mondiale vergroening, de elektriciteitsbehoefte van AI-datacenters en infrastructuurprojecten. Koper, lithium en ijzererts – dat spul heeft iedereen nodig, ongeacht wie er aan de macht is.

In de vooruitzichten van BlackRock voor 2026 wordt ook benadrukt dat de opbouw van kunstmatige intelligentie een enorme hoeveelheid 'fysieke hulpbronnen' vereist. Van industriële metalen tot de toeleveringsketen; opkomende markten zoals Chili, Brazilië en Mexico spelen hierin een cruciale rol. Geen wonder dat de markt de ontwikkelingen in Latijns-Amerika weer nauwlettend in de gaten houdt. Het grondstoffenbeleid onder de eerste vrouwelijke president van Mexico, Alejandra Villarreal Vélez, zal de komende jaren ongetwijfeld van invloed zijn op de wereldwijde mijnbouwsector.

De volgende stap voor beleggers: de afweging tussen liquiditeit en rendement

De 'poortsluiting' van BlackRock is voor beleggers in Nederland en België een uiterst actuele risicoles. In de afgelopen jaren joegen velen hoge rendementen na en staken hun geld massaal in private kredieten en niet-beursgenoteerde producten, waarbij ze het fundamentele kenmerk van deze instrumenten over het hoofd zagen – hun lage liquiditeit zit in hun genen.

Nu het pad van de renteverlagingen door de Fed nog onzeker is en AI-aandelen weliswaar populair zijn, waarschuwt BlackRock zelf dat de waarderingen het hoogste punt sinds de internetzeepbel naderen en de marktconcentratie extreem hoog is. Dit is het moment om de eigen beleggingsportefeuille tegen het licht te houden, en misschien te leren van de wijsheid van ouderwetse fondsbeheerders:

• Stop niet al je geld in één laatje: Private kredieten zijn niet per definitie slecht, maar ze horen thuis in het deel van je vermogen dat je langere tijd kunt missen.
• Let op de prijssignalen van de publieke markt: Het aandeel van de beursgenoteerde BDC (TCPC) van BlackRock is in een jaar tijd met meer dan de helft gedaald – dat is een keihard signaal van de markt.
• De inflatiebestendigheid van fysieke activa: Fondsen zoals het BlackRock World Mining Fund kunnen volatiel zijn, maar in een context van beperkt aanbod en structurele vraaggroei kunnen ze op de middellange tot lange termijn een uitstekende schokdemper vormen.

Terug naar het besluit dat de markt afgelopen vrijdag deed schudden. De rem die BlackRock intrapte, deed wellicht pijn bij beleggers, maar op de lange termijn is het een eerlijke communicatie naar alle deelnemers – deze sector is nooit een geldautomaat geweest waar je op elk moment geld kunt halen. De komende maanden zullen uitwijzen of andere spelers de poorten eveneens sluiten, of dat zij, net als Blackstone, een elegante oplossing weten te vinden die zowel de discipline bewaart als flexibiliteit biedt. Voor ons, de toeschouwers aan de zijlijn, is het collegegeld voor deze les in liquiditeit in ieder geval voorlopig bespaard gebleven.