VS en Iran in oorlog: Trump aarzelt, Israël plant de komende drie weken – en Duitsland blijft buiten spel
Het is 19 maart 2026 en de oorlog in het Midden-Oosten gaat zijn derde week in. Wat begon als een vergeldingsactie, is inmiddels uitgegroeid tot een regionale brandhaard die de hele regio in zijn greep heeft. Terwijl de VS en Israël bijna dagelijks nieuwe luchtaanvallen uitvoeren, is de vraag niet langer óf het conflict escaleert, maar hoe diep het de regio en de wereldeconomie nog in de afgrond zal storten. En middenin de storm: een Amerikaanse president die de stekker er niet uit wil trekken, en een Israël dat zich voorbereidt op de lange adem.
Trumps aarzeling: "De voorwaarden zijn nog niet goed genoeg"
Uit het Witte Huis komen deze dagen tegenstrijdige signalen. Enerzijds benadrukt Donald Trump dat Iran een akkoord wil. Anderzijds blokkeert hij zelf. In een vertrouwelijk gesprek met Amerikaanse journalisten liet hij deze week de bom barsten: "Iran wil een akkoord, en ik wil het niet, omdat de voorwaarden nog niet goed genoeg zijn." Voor Trump moet een deal "heel robuust" zijn – met andere woorden: Iran moet volledig afzien van nucleaire ambities. Een duidelijk doel, maar de weg ernaartoe is bloederig. Het aantal doden in Iran is inmiddels gestegen tot boven de 3.000, zo melden mensenrechtenactivisten ter plaatse. Naar verluidt zouden minstens 1.319 burgers, waaronder 206 kinderen, tot de slachtoffers behoren. Cijfers die internationaal voor afschuw zorgen, maar de militaire machine tot nu toe niet hebben kunnen stoppen.
Israël bereidt zich voor op wekenlange gevechten
Terwijl Trump tactiseert, handelt Israël. Het leger heeft zich erop ingesteld de oorlog minstens nog drie weken voort te zetten. Een militaire woordvoerder liet doorschemeren dat er nog "duizenden doelen" in Iran op de lijst staan – en dat tot het Joodse Pesachfeest, dat dit jaar begin april begint. Het gaat allang niet meer om symbolische aanvallen. Israël wil de militaire infrastructuur van Iran duurzaam vernietigen. Extra explosief: de inzet van bunkerbrekende bommen door de VS. De ruim twee ton zware GBU-72 werden ingezet om Iraanse raketstellingen bij de Straat van Hormuz uit te schakelen. De zeestraat, het kneippunt van de mondiale oliehandel, is feitelijk lamgelegd.
De onzichtbare bondgenoot: De geschiedenis van Amerikaanse steun aan Irak
Je hoeft geen historicus te zijn om de ironie van de geschiedenis in te zien. Vandaag bestrijden de VS Iran met alle hardheid. Maar er was een tijd dat Washington en Bagdad bondgenoten waren tegen een gezamenlijke vijand. Wie vandaag de krantenkoppen "Steun van de VS aan Irak in de Irak-Iranoorlog" leest, zal misschien ongelovig het hoofd schudden. In de jaren '80, tijdens de bittere oorlog tussen Iran en Irak, schaarden de VS zich nadrukkelijk achter Saddam Hoessein – ondanks alle mensenrechtenschendingen. Het was de angst voor de verspreiding van de Iraanse revolutie die Washington destijds tot die alliantie dreef. Inlichtingeninformatie, satellietbeelden en zelfs directe militaire hulp gingen naar Bagdad om Iran in toom te houden. Vandaag, ruim 40 jaar later, is de as gedraaid. Nu zijn het de VS zelf die samen met Israël de bommen boven Teheran gooien. Een historische salto mortale die laat zien hoe snel geopolitieke coördinaten kunnen verschuiven.
Protest in eigen huis: Antiterreurbaas stapt op
Zelfs in de binnenste kring van de Amerikaanse regering groeit de onvrede. De directeur van het Nationaal Centrum voor Terrorismebestrijding, een Republikein en eigenlijk een Trump-vertrouweling, heeft er de brui aan gegeven. Zijn beschuldiging weegt zwaar: De oorlog zou zijn begonnen op aandringen van Israël, niet omdat de VS direct bedreigd werden. Een opmerkelijke gang van zaken die laat zien dat zelfs binnen de "Maga-beweging" niet iedereen achter de huidige strategie staat. De druk op Trump neemt toe – niet alleen van buitenaf, maar ook van binnenuit.
Duitsland en Europa: Tussen zorg en distantie
In Europa kijkt men met zorg naar de ontwikkelingen. De brandstofprijzen in Duitsland blijven hoog en experts rekenen niet op een snelle ontspanning. "Zolang de Straat van Hormuz geblokkeerd is, zal de olieprijs niet dalen", voorspelt een geopolitiek expert. De economische gevolgen zijn nu al enorm. Politiek blijft Duitsland op afstand. Bondskanselier Friedrich Merz maakte in de Bondsdag onomwonden duidelijk: "Washington heeft ons niet om advies gevraagd." Een Duitse deelname aan de beveiliging van de zeeroutes zal er niet komen – daarvoor ontbreekt simpelweg een plan of een mandaat. Men wil de partner niet voor het hoofd stoten, maar men zal zich ook niet blind in een oorlog laten storten waarvan niemand het einde kan overzien.
Wat gebeurt er nu?
De situatie is vastgelopen. Iran toont zich ondanks de zware klappen nog steeds in staat tot verweer en heeft zelfs energie-installaties in Qatar aangevallen – een gevaarlijke zet die de Arabische Golfstaten direct bij het conflict betrekt. Trump dreigde daarop met de volledige vernietiging van het Iraanse South Pars-gasveld. De escalatiespiraal draait steeds sneller. Vast staat:
- Militair: Israël heeft zich ingesteld op minstens drie weken verdere strijd.
- Economisch: De energieprijzen blijven hoog, de Straat van Hormuz is geblokkeerd.
- Politiek: Zelfs in de VS komt er verzet, Europa houdt afstand.
Wat overblijft is de hoop op een wonder. Of de bittere realisatie dat deze oorlog nog lang niet voorbij is. De derde week is pas net begonnen.