Goldman Sachs, Jean-Jacques en de oliecrisis: het verhaal van drie Goldmans die Frankrijk opschudden

Soms lijkt één enkele achternaam het ritme van het nieuws te bepalen. Deze week is dat "Goldman", die zich opdringt in gesprekken, te midden van de angst voor een oliecrisis en de schokken op de arbeidsmarkt. Niet één, maar drie. Drie manieren om naar de wereld om ons heen te kijken, tussen de kille rationaliteit van de financiële wereld, de torenhoge prijzen aan de pomp en een vleugje muzikale melancholie.

De oliecrisis en de verloren generatie

Laten we beginnen met degene die de markten de afgelopen dagen opschudt. Een intern rapport, waarvan de grote lijnen circuleerden op de handelsvloeren in Parijs, kwam aan als een koude douche. Het basisscenario is niet om over naar huis te schrijven. Met de huidige geopolitieke spanningen – met name wat er gaande is rond de Straat van Hormuz – en het onvoorspelbare optreden van de Amerikaanse regering, voorspelt de analyse dat we afstevenen op een aanbodschok.

Voor ons, gewone stervelingen, betekent dit concreet dat de prijs van een vat ruwe olie niveaus kan bereiken die we al jaren niet meer hebben gezien. Maar het is niet zomaar een lijntje op een grafiek. Het is een schokgolf die eerst de portemonnee treft, en vervolgens de werkgelegenheid. Grote Amerikaanse banken waarschuwen voor een domino-effect: de sterke stijging van de energieprijzen zal onvermijdelijk drukken op de marges van bedrijven, met name in de logistiek en de industrie. En waar de marges krimpen, worden wervingsplannen uiteindelijk stilgelegd.

• Auto-industrie: al verzwakt, dreigt het tempo te moeten verlagen.
• Goederenvervoer over de weg: de marges staan al onder druk, uitstel van aanwervingen is onvermijdelijk.
• Bouw: door de stijgende grondstofprijzen worden sommige projecten onrendabel.

Dat is het beroemde domino-effect waar economen het over hebben. En als deze schok aanhoudt, stijgen niet alleen de prijzen aan de pomp, maar kan de hele uitzendmarkt tegen het einde van de lente vastlopen. De analyse heeft in ieder geval het voordeel dat ze duidelijk is: we kijken in de achteruitkijkspiegel, maar de weg voor ons ligt vol met kuilen.

De gebroeders Goldman, een familiezaak

Maar te midden van het tumult van cijfers en prognoses is er een andere Goldman die ons eraan herinnert dat het leven niet alleen om dividenden draait. Jean-Jacques, natuurlijk. Het is moeilijk om niet aan hem te denken nu de algemene stemming somber wordt. De laatste tijd wordt er veel over zijn zoon, Michael, gesproken. Michael Goldman heeft misschien niet de carrière van zijn vader, maar hij draagt een naam die als een muziekstuk weerklank vindt in het Franse culturele landschap.

Terwijl de economische pers de conjunctuurverslagen van tafel grist, lijkt de rest van het land op zoek naar een melodie om de gedachten te verzetten. En vreemd genoeg duikt die achternaam steeds weer op. Ronald Goldman, de oudere broer van Jean-Jacques, wordt vaak op de achtergrond genoemd, als herinnering aan deze familie van verre komaf die zo'n stempel heeft gedrukt op de Franse muziek. Het is een vorm van stabiliteit, een ankerpunt in een medialandschap en economie dat op tilt slaat.

Wat opvalt, is die dualiteit. Aan de ene kant de Amerikaanse Goldman, een machine die recessies voorspelt en de impact van raketten op de prijs van loodvrije benzine berekent. Aan de andere kant de Franse Goldmans, die ons vertellen over erfgoed, overdracht en veerkracht. Dat is misschien wel de echte paradox van deze week: we bestuderen de cijfers om te zien of we ons werk kunnen houden, maar we spitsen de oren voor de muziek om te onthouden waar we 's ochtends voor opstaan.

Wanneer de arbeidsmarkt de popcultuur ontmoet

De timing is interessant. Gisteren sprak ik met een recruiter in de technologiesector. Hij vertelde me dat zijn klanten terughoudend zijn geworden sinds de voorspellingen over de aanhoudende energieschok. "Ze willen niet meer aannemen, ze willen eerst afwachten hoe hoog de energierekening van volgende maand uitvalt", vertrouwde hij me toe. Die terughoudendheid, in combinatie met de spanning rond de lonen, zorgt voor een explosieve cocktail.

Daar wringt de schoen. Je hoort vaak dat jongeren (de beroemde Generatie Z) geen binding meer hebben met de arbeidsmarkt. Maar als je het beeld ziet dat zich aftekent – een arbeidsmarkt die zomaar kan omslaan als een pannenkoek als de olieprijs hoog blijft – dan moet je constateren dat hun bezorgdheid over de instabiliteit volkomen rationeel is. Zij erven een wereld waarin crises zich in snel tempo opvolgen, zonder tijd om op adem te komen.

Wat blijft er dan over van deze Goldman-week? Aan de ene kant de harde realiteit: onderzoeksbureaus bereiden ons voor op economisch gezien sombere tijden. Aan de andere kant de aanhoudende zachtheid: de familie Jean-Jacques Goldman herinnert ons eraan dat cultuur, muziek en overdracht pijlers zijn die niet wankelen, zelfs niet als de markten in paniek raken. In deze onzekere tijden is dat misschien wel de enige analyse die standhoudt.