Goudprijs: na de val, tijd voor strategische keuzes

Hebt u het gezien? De goudprijs heeft ons net zo'n ommekeer bezorgd die in de boeken zal blijven. Nog maar een paar dagen geleden tikten we bijna de 4.000 dollar per ounce aan, een psychologische grens waar iedereen naar smachtte. En nu, in een handvol handelsdagen, krijgen we een klap. De grootste wekelijkse daling sinds de jaren 80, niet meer en niet minder. Als u met uw ogen knipperde toen de koersen kelderden, dan begrijp ik dat. Maar in plaats van als een toeschouwer naar de cijfers te kijken, laten we eens analyseren wat er werkelijk aan de hand is.

Een historische duik na een historische piek

Nog maar twee weken geleden sloegen de tellers uit. Het gele metaal bleef records aaneenrijgen, gesteund door een vraag als veilige haven die nog nooit zo sterk was. Toen veranderde het scenario plotseling. De goud- en zilverprijs onderging een correctie van zeldzame omvang. In één week tijd verloor de goudstaaf bijna 5,6%, een aderlating die de marktveteranen niet meer hadden gezien sinds de duistere marktdagen van het begin van de jaren 80. Waarom zo'n omslag, terwijl de geopolitieke sfeer nog steeds gespannen is? Dat is waar het interessant wordt.

De boosdoener is geen plotselinge crash. Het is een forse afname van de risicopremie. De escalatie die men in Iran vreesde, bleef uit, of in ieder geval niet in de apocalyptische vorm die sommige scenario's schetsten. Daardoor werkt het mechanisme meedogenloos: wanneer de angst voor een regionale ontploffing afneemt, smelt de veiligheidspremie van goud als sneeuw voor de zon. Ik sprak gisteren nog met een oude rot van de handelsvloer en hij herinnerde me aan een waarheid die we maar al te vaak vergeten: goud houdt niet van zekerheid. Het leeft bij onzekerheid, het voedt zich met twijfel. Zodra beleggers inschatten dat de geopolitieke storm van 'worstcasescenario' naar 'storm in een glas water' gaat, draaien ze hun posities terug.

Het grote spel van rentetarieven en de dollar

Maar het zou te makkelijk zijn om alleen naar de Iraanse lens te kijken. De goudprijs in alle valuta herinnert ons aan een andere parameter, vaak sterker dan raketten: de dollar. En, in het verlengde daarvan, wat de Fed doet. De afgelopen weken zijn de renteverwachtingen flink door elkaar geschud. Een inflatie-indicator die net iets hardnekkiger was dan verwacht, uitspraken van centrale bankiers die laten doorschemeren dat geduld nodig is... Dat alles versterkt de greenback. En voor goud, dat in dollars wordt genoteerd, werkt dat simpel: een sterke dollar remt buitenlandse kopers af.

Ik zie nogal wat reacties op sociale media die schande roepen, alsof het gele metaal zijn reputatie heeft verraden. Dat is het verkeerd begrijpen. Goud is geen lineaire belegging, het is een vulkaan. Forse dalingen zitten in zijn DNA, zeker na euforische fases. Wat mij persoonlijk interesseert, is wie van deze uitverkoop profiteert. Centrale banken, met name uit Azië, blijven kopen. Particuliere beleggers hebben de neiging om de bodem te willen afwachten. Een klassieke fout.

• De fundamentals zijn niet verdwenen: de wereldwijde schuldenlast blijft kolossaal en centrale banken zullen niet van de ene op de andere dag hun wapens neerleggen.
• De timing van aankopen: historisch gezien waren dalingen zoals we die net hebben meegemaakt, uitstekende instapmomenten voor beleggers met een horizon van 12 tot 18 maanden.
• Valutadiversificatie: door naar de goudprijs van Godot en Zonen of andere lokale referenties te kijken, kunnen de verschillen per regio worden opgevangen. Niet alles speelt zich alleen in Londen of New York af.

Strategie heroverwegen: goud is niet (alleen) een schild

Een van de fouten die ik vaak zie, is de absolute tegenstelling tussen goud en aandelen, of goud en vastgoed. Dat is een valse discussie. De waarde van het edelmetaal vandaag is dat het een echte barometer van vertrouwen is geworden. Wanneer de goudprijs daalt terwijl de spanningen schijnbaar aanhouden, wordt de markt niet gek. Het verwerkt simpelweg nieuwe informatie: de directe risicopremie is neerwaarts bijgesteld, maar de structurele kwetsbaarheden zijn er nog steeds.

Naar mijn mening is deze correctie heilzaam. Het spoelt excessen van kortetermijnspeculatie weg. Het maakt de balans op. Een beleggingsprofessional vraagt zich niet af of goud morgen weer stijgt, maar wat het gewicht in de portefeuille is voor de komende twee tot drie jaar. Als u er nog geen heeft, kan deze dip een meevaller zijn. Als u er al wat heeft, is dit het moment om te controleren of uw allocatie nog past bij uw werkelijke risicobereidheid.

Nu ik het heb over mooie verhalen en kantelmomenten, moet ik denken aan de recente uitgave van de Franse editie van Wings of Starlight. Waarom breng ik dat hier ter sprake? Omdat er, net als in de beleggingswereld, ook in de literatuur momenten zijn waarop alles lijkt te verduisteren voordat het licht terugkeert. De kunst is om koers te houden zonder in paniek te raken. Degenen die deze week overhaast hun posities hebben verkocht, zullen dat over zes maanden waarschijnlijk betreuren. De anderen, die profiteren van de daling om rustig bij te kopen, passen simpelweg de oude wijsheid van de markten toe: koop wanneer anderen bang zijn, op voorwaarde dat het investeringsverhaal standhoudt. En dat is hier het geval.

Dus, einde van de wereld voor goud? Absoluut niet. Einde van een hoofdstuk van koortsachtige speculatie, ja. Nu begint een consolidatiefase waarin geduld de beste strategie zal zijn. En als u mij vraagt wat ik denk: in een wereldeconomie die nog steeds zo afhankelijk is van tekorten en de geldpers, heeft het gele metaal zijn laatste woord nog niet gezegd. Het zal op adem komen, zoals het altijd heeft gedaan. En over een paar maanden, als we achterom kijken, zullen we denken dat deze plotselinge val slechts een fase was, weliswaar hevig, maar heilzaam.