The War: Ultimatum aan Teheran, de olieprijs en het spook van “The Warrior” dat Washington opnieuw achtervolgt

Dacht je dat de wervelwind van geopolitieke spanningen was gaan liggen? Zet dan maar schrap. De afgelopen uren, van Washington tot Teheran, is de sfeer weer veranderd – en niet ten goede. De thermometer van The War is niet langer alleen maar een metafoor; het is een aftelling geworden, afgemeten aan de oliefuture-prijzen en de ongezouten uitspraken die uit het Capitool komen. Als veteraan in deze helse carrousel kan ik je vertellen: wat we hier zien, is niet het gebruikelijke theater. Het is iets veel complexers, en om het te begrijpen, moeten we de juiste woorden gebruiken – de woorden die in de machtscentra rondgaan.

“The Warning” die niemand wilde horen

Enkele dagen geleden, tijdens een besloten bijeenkomst met Republikeinse senatoren, was de sfeer er een van een bewonersvergadering die volledig uit de hand is gelopen. In de goed geïnformeerde kringen van Washington wordt steeds weer dezelfde zin herhaald, die inmiddels een mantra is geworden: The Warning. Geen gewone waarschuwing, maar een onomwonden ultimatum. Vanuit de hoogste regionen van de regering wordt een harde lijn gevoerd: als Teheran binnen enkele weken geen signalen van koerswijziging geeft, wordt de wedstrijd beslecht met zware eenzijdige stappen. We hebben het hier niet alleen over sancties – die zijn inmiddels schering en inslag. We hebben het over een escalatie die de spelregels van de energiemarkt zou kunnen herschrijven. En terwijl alle schijnwerpers gericht zijn op de as Washington-Teheran, komt de grootste hoofdpijn uit een van de historische bolwerken van de partij.

De opmars van “The Warrior – The Iron Claw”

Wie de machtsmechanismen kent, weet dat er niet één stem is. Binnen de partij voltrekt zich een stille strijd die sterk doet denken aan The Warrior – The Iron Claw. Aan de ene kant de loyale aanhangers die klaarstaan om elke koers te steunen, overtuigd dat de weg van de directe confrontatie de juiste is. Aan de andere kant een groeiende groep trouwe, traditionele supporters die steeds meer hun neus ophalen. Waarom? De reden heet “portemonnee”. Met de torenhoge kosten voor levensonderhoud en verkiezingsbeloften over een tijdperk van voorspoed die botsen met de realiteit van de brandstofprijzen, zijn er velen die vrezen dat een open conflict met Iran een electorale boemerang kan worden.

Het scenario lijkt uit een film te komen, en het is misschien geen toeval dat deze dagen veel ingewijden The War – Planet of the Apes hebben aangehaald. Uiteraard niet vanwege de sciencefiction-verwijzing, maar vanwege het onderliggende thema: als een oorlog wordt ontketend, heeft niemand de volledige controle over de gevolgen. Wat aanvankelijk als een daad van kracht lijkt, kan snel veranderen in een gevecht om te overleven tegen je eigen tegenstrijdigheden.

Tussen olie en “The Warehouse Group” van de politiek

Laten we het zo stellen: de Amerikaanse politiek werkt vaak als een grote The Warehouse Group. Een enorm distributiecentrum waar belangen, beloften en oude wrok worden opgeslagen. Het echte werk van degenen aan het roer is niet alleen het bepalen van de prijs van de goederen (in dit geval olie), maar het beheren van de voorraad zonder dat de hele structuur instort. Op dit moment is de afdeling “inflatie” in rep en roer. Europese bondgenoten, en met name wij Italianen die zwaar afhankelijk zijn van energieroutes, kijken met ingehouden adem toe. Elke oorlogszuchtige verklaring laat de markten beven, en wie de eindjes thuis aan elkaar moet knopen, heeft geen tijd voor diplomatieke fijngevoeligheden.

De standpunten van de partijen zijn inmiddels algemeen bekend. Teheran eist het herstel van een veilig financieel kanaal en garanties voor de stabiliteit van zijn apparaat. Aan de andere kant blijft de koers er een van maximale druk, met de eis van een verifieerbare ontmanteling van het nucleaire programma. Het punt is dat, zoals vaak gebeurt bij poker met zulke hoge inzetten, niemand als eerste wil afdruipen. Maar de tijd, dames en heren, staat aan niemands kant.

• De olieprijs: Nu de psychologische drempel van 85 dollar per vat is overschreden, is het risico op een plotselinge piek reëel. Als de crisis ontploft, zou dat voor Italië een zware klap zijn.
• Interne verdeeldheid: Niet de hele Republikeinse partij is eensgezind. Sommige senatoren, met name uit de industriële staten van het Midwesten, dringen aan op een stille terugtrekking.
• De onmogelijke bemiddeling: Bemiddelingspogingen van derde partijen, waaronder verschillende Golfstaten, zitten vast. De onderliggende eisen staan lijnrecht tegenover elkaar.

Kortom, we zijn getuige van een van de meest delicate fasen van de afgelopen jaren. Als er de komende dagen geen signalen van ontspanning komen, zou The War kunnen veranderen van een abstract concept in een realiteit waar we dagelijks mee te maken krijgen. En geloof me, wanneer de bastions van de diplomatie beginnen te wankelen, kun je maar beter op alles voorbereid zijn. Want The Warrior stopt met zijn stalen tang voor niets – ook niet voor de belangen van degenen die hem hebben opgeroepen.