De radio verovert de straten: terugblik op de 10e Palique-bijeenkomst die de Canarische Eilanden raakt

Een radiostudio midden in Triana

Als je de afgelopen dagen door de calle Triana in Las Palmas de Gran Canaria wandelde, kwam je een beeld tegen dat je niet elke dag ziet. Microfoons, kabels die als slangen over de kinderkopjes slingeren, en een groep mensen samengedromd rond een mengpaneel. Nee, het was geen filmopname. Het was Radio Canaria, die haar studio's naar de straat had verplaatst om iets groots te vieren: het tiende jubileum van Palique, het project dat al een decennium lang bewijst dat radio zoveel meer is dan alleen een toestel.

Ik zweer je, je kon de sfeer bijna proeven. Mensen die bleven staan, uit hun huisraam hingen, of op een terrasje gingen zitten luisteren naar wat er daar gaande was. En dat is het dus: die live radio-omroep, oog in oog met het publiek, heeft een bijzondere magie. Je vergeet bijna dat radio ook dat kan zijn: een spreekbuis voor de buurt, voor het gelach van de jeugd en de verhalen van degenen onder ons die al wat grijzer zijn.

Tien jaar Palique: onderwijzen, ontroeren en overstijgen

Palique is geen nieuw idee. Al tien schooljaren lang duiken ze met de microfoon het onderwijs in. Docenten, leerlingen, gezinnen... ze hebben allemaal de studio's (of de schoolpleinen) bezocht om te bewijzen dat radiocommunicatie nog steeds een geweldig middel is. Niet alleen om te leren goed te spreken of plankenkoorts te overwinnen, maar ook om een gemeenschap te creëren. Die twee dagen is Triana het epicentrum van die filosofie geweest.

Er was van alles:

• Speciale live-uitzendingen met Radio Canaria, waarbij ze in contact stonden met scholen van alle eilanden.
• Workshops voor docenten om tips en ervaringen uit te wisselen over het gebruik van radio in de klas. De mensen kwamen niet alleen om te luisteren, ze wilden ook echt zelf aan de slag.
• Straatinterviews met de echte hoofdrolspelers: de studenten, die vertelden wat "radio maken" voor hen betekent. Eentje bekende dat hij het leukst vindt om muziek te draaien, en ik moest meteen denken aan vroeger, toen ik voor mijn vrienden cassettebandjes opnam met de toptracks van Radiohead.
• Geïmproviseerde muzikale optredens die uit de straatluidsprekers kwamen, waarbij het omgevingsgeluid zich mengde met de radiogolven.

Het allermooiste was de mix van generaties te zien. Ouderen die kwamen vragen naar de 'radiobuizen' van vroeger, en kinderen die moeiteloos met de digitale mengpanelen werkten. Radio is van iedereen, en in Triana werd glashelder dat ze geen leeftijd kent.

Radio die overstijgt

Toen de vrijdagavond viel en de apparatuur werd ingepakt, bleven er nog mensen napraten rond de luidsprekers. Je merkte dat er meer was gebeurd dan alleen een officieel evenement. Palique heeft in tien jaar tijd voor elkaar gekregen wat maar weinig onderwijsprojecten lukt: dat mensen het als hun eigen project voelen. Dat een middelbare scholier je vertelt dat hij door de radio heeft begrepen wat teamwerk is. Of dat een ervaren docent je toevertrouwt dat hij zijn leerlingen nooit zo gemotiveerd heeft gezien als wanneer je ze een microfoon voorhoudt.

En uiteindelijk draait het daarom bij radio-omroep. Niet alleen om frequenties en apparatuur, maar om gedeelde emoties. Om een 'goedemorgen' dat bij duizenden gezinnen binnenkomt tijdens het ontbijt. Om een liedje dat je even naar een andere tijd brengt. Zoals toen 'Creep' van Radiohead uit de straatmonitors klonk en iedereen, jong en oud, even stilviel, omdat die tekst gaat over het gevoel er niet bij te horen, iets wat we allemaal wel eens kennen. Het tegenovergestelde van wat er deze dagen in Triana gebeurde: daar voelden we ons allemaal onderdeel van iets.

Lang leve Palique. Lang leve de radio.