Jack Carty stopt: Connacht-legende hangt schoenen aan het einde van het seizoen aan de wilgen

Er zijn van die sportmomenten die je recht in de maag raken, en het nieuws van deze week is er daar absoluut één van. Jack Carty, de man die al jarenlang het kloppende hart van Connacht Rugby is, heeft bevestigd dat hij aan het einde van het seizoen zijn schoenen aan de wilgen hangt. Voor iedereen die de afgelopen vijftien jaar de wind en regen op de Sportsground heeft getrotseerd, is dit een harde klap. Het is simpelweg het einde van een tijdperk.

Het nieuws brak deze week, maar voor wie hem heeft zien groeien van een veelbelovende Academie-speler tot de recordscore aller tijden van de provincie, voelt het alsof er een heel bijzonder boek wordt gesloten. Het gaat niet zomaar om een vertrekkende speler; het gaat om de ziel van de westelijke provincie. Jack Carty is niet alleen een naam op het wedstrijdformulier; hij is de belichaming van alles waar Connacht voor staat: vasthoudendheid, creativiteit en die koppige weigering om de makkelijke weg te kiezen.

Een nalatenschap in zwart en blauw

Laten we eerlijk zijn over wat we verliezen. Meer dan 250 wedstrijden. De recordscore aller tijden. Dat zijn de kale feiten die je in een statistiekenoverzicht ziet. Maar wat de cijfers je niet vertellen, is de tomeloze durf van de man. Ik zal die late Europese avonden nooit vergeten waarop hij een crossfield-kick uit het niets toverde, een naald door het oog van een speld, die de meeste spelers op zijn positie niet eens zouden zien. Het verhaal van Jack Carty is dat van een lokale jongen die de schijnwerpers van andere provincies afsloeg om thuis te blijven en iets op te bouwen dat er écht toe deed.

Zijn loopbaan was een achtbaan, en dat is wat hem zo herkenbaar maakt. Hij kende de hemelhoge pieken, zoals die onvergetelijke run naar de Pro12-titel in 2016, waarin hij in wedstrijdmanagement jaren vooruit was. En hij kende de diepe dalen, de blessures, de strijd om zijn plek die menig ander gebroken zou hebben. Maar elke keer kwam hij terug. In het westen juichen we namelijk niet alleen voor het shirt; we juichen voor de man die het draagt. En Jack Carty is altijd één van ons geweest.

‘De ultieme teamspeler’

Ik sprak vanochtend een paar jongens in Galway en het sentiment is universeel. Het gaat niet alleen om de dropgoals of de conversies; het gaat om het leiderschap in de kleedkamer. Vanuit de spelersgroep hoor ik dat hij de ultieme teamspeler is, met de hoogste integriteit. En kijk, als je die woorden van de coaches hoort over iemands karakter boven zijn technische vaardigheden, dan weet je dat je een nalatenschap hebt opgebouwd die verder gaat dan sport alleen.

Voor de jonge jongens die doorstromen vanuit de Connacht Academy, is Jack het voorbeeld geweest. Hij heeft laten zien dat je geen natuurtalent hoeft te zijn om een wedstrijd te domineren; je hebt gewoon een rugbybrein nodig dat op een andere frequentie werkt en de lef om te vertrouwen op je vaardigheden wanneer de druk het hoogst is. Hij heeft de norm gesteld voor hoe je je gedraagt, zowel op als naast het veld.

Wat nu voor het Westen?

Het nieuws roept natuurlijk de grote vraag op: wie gaat hem opvolgen? Maar voor nu is dat een gesprek voor een andere dag. Want Jack Carty heeft ons met deze vroege aankondiging een cadeau gegeven. We krijgen een echt afscheid.

• De Slotfase: Er staan nog een paar wedstrijden in de United Rugby Championship op het programma om er nog ten volle van te genieten. Elke keer dat hij nu het veld betreedt, wordt dat bijzonder.
• De Laatste Buiging op de Sportsground: Je kunt er donder op zeggen dat het geluid geweldig zal zijn wanneer hij voor het laatst dat heilige veld betreedt. Het wordt een staande ovatie van het eerste fluitsignaal tot het laatste.
• Jacht op Ereloon: De man heeft altijd het team voorop gesteld. Wat zou het een verhaal zijn als de jongens zich kunnen herpakken en ver kunnen komen in de play-offs. Geen sprookje is te mooi voor deze legende.

We hebben nog een paar weken om te genieten van het genie van Jack Carty. Om te genieten van de durf, het inzicht en de loyaliteit. Het is zeldzaam in het moderne profrugby om nog een one-club-man te zien, laat staan iemand die de identiteit van die club zo definieert. Dus, proost, Jack. Proost op de herinneringen, de punten en de tomeloze trots die je naar het westen hebt gebracht. Geniet van je laatste ronde, jongen. Je hebt het verdiend.