Oorlog Iran-Qatar: de escalatie die het Midden-Oosten in vlammen zet en Europa doet sidderen
De vlammen die het Zuid-Pars gasveld, dat zich uitstrekt over de grens tussen Iran en Qatar, verteren, zijn geen gewoon industrieel ongeval. In diplomatieke kringen wordt gefluisterd dat de aanvallen van afgelopen nacht er juist op gericht waren om het energiekloppend hart van de regio te verlammen. Terwijl de oorlog Iran-Israël vastloopt, is er een nieuw front geopend, en ditmaal staat Qatar in de voorste linie. Een oude rot op het ministerie van Buitenlandse Zaken vertrouwde me vanochtend toe: "Ze hebben Ras Laffan niet meer aangeraakt sinds de Golfoorlog. Dit is ongekend."
Iran en Qatar, dezelfde vijand, hetzelfde gevecht?
We dachten dat ze tegenpolen waren in alles: Teheran de theocratie, Doha de bemiddelaar. Maar sinds de bliksemaanval op de terminal van Ras Laffan delen de twee buren dezelfde pijn. De grootste vloeibaar-gasmaakfabriek ter wereld ligt stil, en daarmee wankelt een deel van de Europese bevoorrading. De beurzen van Amsterdam en Londen zijn in enkele uren oververhit geraakt: de prijs per megawattuur is in de ochtend met 30% gestegen. Voor Europa, dat net een strenge winter achter de rug heeft, is dit een koude douche.
Het staakt-het-vuren tussen Iran en Israël, een diplomatieke illusie
Achter gesloten deuren erkennen westerse gezanten dat het staakt-het-vuren in de oorlog Iran-Israël nooit zo hypothetisch is geweest. Israël dreigt de Qatarese olie-infrastructuur aan te vallen als Teheran doorgaat met het bewapenen van Hezbollah via Syrië. Ondertussen kent de Syrische burgeroorlog een brutale heropleving: colonnes van pro-Iraanse milities trekken naar de grens, en de Israëlische luchtmacht reageert bijna dagelijks. Een vicieuze cirkel die niemand lijkt te kunnen stoppen.
- Iran: Zuid-Pars in brand, gasproductie met 40% gedaald.
- Qatar: Ras Laffan platgelegd, 60% van de wereldwijde LNG-export bedreigd.
- Europa: Strategische voorraden aangesproken, energierekeningen klaar om te exploderen.
Emmanuel Macron onder druk
In Parijs heeft het Élysée onmiddellijk druk gezet. Men hekelt daar een "onbezonnen escalatie" en eist een "terugkeer naar de dialoog". Maar achter de officiële verklaringen zijn de technici druk in de weer: onze leveringscontracten met Doha zijn in gevaar, en de LNG-terminals van Duinkerken of Fos-sur-Mer zouden op een laag pitje kunnen draaien als de crisis aanhoudt. In de wandelgangen van het ministerie van Economische Zaken sluit men een gedwongen soberheidsplan vanaf de herfst niet meer uit.
Syrië, de ontwakende vulkaan
Vergis u niet: het lot van Syrië is verbonden met deze chaos. Het regime van Bashar al-Assad, gesteund door Teheran, fungeert als logistiek knooppunt. Elk door Israël vernietigd konvooi wakkert de smeulende resten van de burgeroorlog weer aan. En de vluchtelingen blijven naar onze grenzen stromen. Het is een chronisch kwaad dat de hele Levant aantast. Ik zeg u: zolang we de Syrische brand niet blussen, krijgen we de algemene vuurzee niet onder controle.
Terwijl de markten opvlammen en de diplomatieke wereld in beweging is, blijft één ding zeker: de oorlog Iran-Israël heeft Qatar opgeslokt. En Europa, een machteloze toeschouwer, ontdekt opnieuw zijn eigen energiekwetsbaarheid. Als deze vuurzee niet voor de winter geblust is, zullen onze stookkosten ons daar pijnlijk aan herinneren.