Fernando Alonso: de glimlach van Suzuka en het toevluchtsoord van een kampioen in zijn museum

Er is één beeld dat alles zegt. Dat van Fernando Alonso die voet op Suzuka zet, met zo'n brede glimlach dat hij bijna onder zijn vizier vandaan barst. En dat is niet voor niets. Wanneer een coureur van zijn kaliber aankomt op het circuit dat hij het meest aanbidt, met de meest competitieve auto van de afgelopen jaren, dan wordt geluk iets wat je moeilijk kunt verbergen. Je hoeft geen expert te zijn om het te zien: de Asturiër verkeert in een opperbeste stemming, en dat werkt aanstekelijk.

In de paddock heerst een andere sfeer. Er is een vertrouwen dat er eerder niet was. De auto reageert, de updates werken, en Fernando, die zijn hele carrière het uiterste heeft geëist, staat zichzelf nu de luxe toe om elke kleine vooruitgang met zijn team te vieren. Dat is het beste nieuws voor de F1, maar bovenal bevestigt het wat velen al vermoedden: als de auto mee kan komen, is het talent van Fernando Alonso nog steeds van een andere planeet.

De kalme man achter het stuur

Terwijl alle schijnwerpers op Suzuka staan, schiet mij een ander beeld te binnen. Dat van zijn vader, Emilio Fernando Alonso, tijdens de zwaarste momenten van zijn carrière. Want als er iets is dat de persoonlijkheid van de coureur heeft gevormd, dan is het wel die mix van ambitie en rust die van huis uit komt. Emilio was de eerste die de honger naar de overwinning zag, hij leerde hem dat er in de karts geen excuses golden. Nu Fernando zo zien glimlachen, is ook het resultaat zien van een leven lang teamwork, van een familie die nooit is opgehouden in hem te geloven.

Over Casas de Fernando Alonso gesproken, het is bijzonder hoe de coureur niet alleen zijn carrière heeft weten op te bouwen, maar ook zijn nalatenschap. Elke keer dat ik het Museo y Circuito Fernando Alonso in Llanera bezoek, besef ik dat het niet zomaar een plek is om trofeeën te bewaren. Het is een tempel van doorzettingsvermogen. En ik weet uit betrouwbare bron dat er de afgelopen maanden intern van alles is gebeurd, een speciale voorbereiding op wat komen gaat. Ik doel niet alleen op evenementen, maar ook op de manier waarop Fernando zijn verhaal met de nieuwe generaties wil delen. Want op dat circuit, waar zoveel kinderen hun eerste rondjes draaien, klopt hetzelfde hart dat hem naar twee wereldtitels leidde.

• De auto reageert: De verbeteringen bij McLaren hebben de betrouwbaarheid teruggebracht die ontbrak. Fernando kan nu eindelijk aanvallen zonder te vrezen dat de motor het begeeft.
• Suzuka is zijn thuisbasis: Het is het circuit dat hij het meest respecteert. Een circuit voor pure coureurs, waar techniek allesbepalend is. En daar is Alonso de koning.
• Eenheid in de familie: De aanwezigheid en stille steun van Emilio en zijn directe omgeving zijn cruciaal geweest om de motivatie in de moeilijke jaren intact te houden.

Een nalatenschap die verder gaat dan de baan

Over motivatie gesproken, het is onmogelijk om niet aan het Museo y Circuito Fernando Alonso te denken. Afgelopen jaar, tijdens een bezoek, vertelde een vriend die daar werkt me dat Fernando een hele middag bezig was geweest met het repareren van een detail op het kartcircuit. Geen camera's, geen pers. Alleen hij, met zijn handen in het asfalt. Dat is wat veel mensen niet zien. Achter de mediagenieke coureur schuilt de man die er persoonlijk voor zorgt dat de kinderen die daar trainen exact dezelfde kans krijgen als hij ooit kreeg. Daarom vergeet ik soms zijn F1-contracten als we het over zijn toekomst hebben. Zijn ware thuis, zijn toevluchtsoord, is dat complex waar hij zijn bolides bewaart.

Ondertussen is het geluk in Japan compleet. De sfeer in de paddock is anders als Fernando Alonso tevreden is. Je ziet hem lachen met de monteurs, data analyseren met een rust die alleen jarenlange ervaring kan geven. Ik volg hem al sinds zijn eerste seizoenen bij Minardi, en ik kan je verzekeren dat ik hem al lang niet meer zo'n licht in de ogen heb zien hebben. Het gaat niet alleen om resultaten; het gaat om innerlijke rust. Wanneer een coureur die balans vindt, wanneer hij voelt dat alles wat hij binnen en buiten de baan heeft opgebouwd op zijn plek valt, dan is de rest een kwestie van tijd.

Dus weet wat je moet doen: als je de kans krijgt om naar Llanera te gaan of hem in Suzuka te zien, doe het dan. We zijn getuige van een bijzonder moment. Dat van een kampioen die zijn glimlach heeft hervonden, die zijn museum blijft opbouwen met dezelfde passie waarmee hij elke tiende van een seconde op de baan najagt. En dat, vrienden, is het beste nieuws dat we konden krijgen.