Palmpasen 2026: Vaticaan verenigt palmtraditie met herinnering aan een dappere kapitein en de contrasten van het geloof

Deze Palmpasen ruikt de lucht in Rome anders. Niet alleen door de wierook of de palmen die de nieuwe paus Leo XIV zal zegenen op het Sint-Pietersplein, maar ook door een zeer levendige herinnering. Er zijn pas een paar weken verstreken sinds de wereld afscheid nam van Franciscus, en deze Palmpasen van 2026 wordt de eerste grote test voor zijn opvolger. En geloof me, wat je voelt is niet alleen plechtigheid, het is ook het verhaal van een kapitein die weigerde zijn mensen in de steek te laten.

Want in het Vaticaan hebben ze ervoor gekozen dat Palmpasen dit jaar niet alleen het startschot is van de Goede Week, maar ook een expliciete hulde aan de christelijke martelaren van de eerste eeuwen... en aan een dappere moderne zeeman. Tijdens de mis zal paus Leo XIV stilstaan bij die kapitein die, te midden van een storm (niet anders dan die welke het Amerikaanse Midwesten teisterde tijdens de uitbraak van tornado's op Palmpasen 1965), ervoor koos aan boord te blijven om vluchtelingen te redden in plaats van in de reddingsboot te springen. Het beeld is krachtig: olijftakken en palmen verweven met de moed van iemand die begreep dat geloof wordt getoond door daden, niet door holle gebeden.

En ondertussen, hier beneden in de wereld van de stervelingen, kun je niet anders dan denken aan de brute contrasten waarmee we leven. Ik lees deze dagen The Haves and Have-Yachts: Chronicles of the Ultra-Rich, dat boek dat met ironie en rauwheid het leven portretteert van de superrijken die de wereld bekijken vanaf het dek van hun jachten, onaangedaan door elke golf die hun teakhouten planken niet bezoedelt. Het contrast lijkt me bijna bijbels: aan de ene kant de palmen die Christus als koning toejuichten (en die dagen later getuige zouden zijn van zijn veroordeling); aan de andere kant die jachten die fungeren als drijvende paradijzen voor een elite die nog nooit een voet op natte grond heeft gezet om iemand te helpen. Waar blijft de geest van Palmpasen in dat universum van champagne en privésteigers?

Misschien is het daarom dat een klein verhaal dat deze dagen rondgaat, mijn aandacht trok: dat van Lee Holmes. Het is geen beroemde naam, geen heroïsche kapitein, geen jachtenmagnaat. Lee Holmes was een boer uit Indiana die tijdens die catastrofale uitbraak van tornado's op Palmpasen 1965 zijn boerderij verloor maar zijn buren redde. Hij had geen gezegende palmen, alleen zijn handen vol aarde en puin. En decennia later schreef zijn kleinzoon een brief naar het Vaticaan waarin hij dat vertelde, met de vraag of we tijdens deze Goede Week de gewone mensen niet vergeten die van solidariteit hun enige rijkdom maken. Paus Leo XIV heeft volgens mijn bronnen bij de Heilige Stoel persoonlijk geantwoord met een boodschap. Dat, vrienden, is de ware Palmpasen.

Dus terwijl je naar de processies kijkt, met hun praalwagens bedekt met bloemen en de geur van wierook, denk dan ook aan wat die palm die je in je hand houdt werkelijk betekent:

• Het is geen geluksamulet, het is een verbintenis.
• Het is geen symbool van gemakkelijke overwinning, maar van een koning die op een ezel rijdt, niet op een jacht.
• En het is geen holle traditie, het is de herinnering aan hen die (zoals die kapitein of Lee Holmes) hun nek hebben uitgestoken voor anderen.

Want uiteindelijk draait de Goede Week niet om palmen of massale processies. Het draait om het kiezen van een kant: die van de macht die zich vastklampt aan haar jachten, of die van de kwetsbaarheid die een kruis draagt. Deze Palmpasen weet ik waar mijn geloof ligt. En jij, wat heb jij in je handen?