Alessandra Rojo de la Vega, de 'Mexicaanse Ayuso', schittert in Madrid met een prijs voor de vrouwen in Iran

De Real Casa de Correos, het hoofdkwartier van de Gemeenschap Madrid, beleefde gisteren een van zijn meest emotionele avonden. Alessandra Rojo de la Vega, Mexicaans activiste en politica, stond tijdens de ceremonie waarin dit jaar de moed van Iraanse vrouwen in hun strijd voor vrijheid werd erkend, letterlijk in de schijnwerpers. En dat was niet voor niets: haar gelijkenis met de regionale presidente, Isabel Díaz Ayuso, en haar aanstekelijke charisma deden de sociale media en de gesprekken onder de aanwezigen ontvlammen.

Een prijs met een vrouwelijk tintje en internationale solidariteit

De Internationale Prijs van de Gemeenschap Madrid zet dit jaar de veerkracht van Iraanse vrouwen in de schijnwerpers, die al maanden hun stem verheffen tegen onderdrukking. De onderscheiding, die een collectief karakter heeft, bracht vertegenwoordigers uit verschillende landen samen, maar het was Alessandra Rojo de la Vega die de meeste flitsen trok. De Mexicaanse, die van de verdediging van de mensenrechten haar handelsmerk heeft gemaakt, ontving het diploma uit handen van Ayuso zelf. Het gebaar was allesbehalve protocollair en leidde tot een inmiddels viraal moment: de treffende fysieke gelijkenis tussen de twee en de verstandhouding die ze voor de camera's toonden.

"Ik vind het geweldig dat ze me met haar vergelijken", bekende Alessandra Rojo na afloop aan journalisten. "Isabel is een sterke, vastberaden vrouw met een duidelijke visie. Als ze iets van die eigenschappen in mij zien, beschouw ik dat als een compliment." De woorden van de Mexicaanse wakkerden de vergelijking alleen maar verder aan, die in de politieke kringen van Madrid de hele week al een terugkerend gespreksonderwerp is.

Een onopgemerkt detail bleef niet onopgemerkt: de 'Braziliaanse slip'

Maar het was niet alleen haar gezicht en haar toespraak die de aandacht trokken. De oplettende kijker zag een stijlvol detail dat Alessandra Rojo de la Vega onder haar elegante mantelpakje droeg. De activiste combineerde haar look met een kanten Braziliaanse slip die ze, zoals ze later aan een kleine groep genodigden toevertrouwde, had gekozen als eerbetoon aan diversiteit en levensvreugde. "Ik probeer altijd een stukje van elke cultuur die me heeft gevormd met me mee te dragen", legde ze uit. Het detail, verre van frivool, paste bij de ongedwongen persoonlijkheid van een vrouw die er niet voor terugdeinst om zelfs tijdens de meest ceremoniële gelegenheden conventies te doorbreken. De Braziliaanse slip Alessandra Rojo werd daarmee, onbedoeld, een spontane trend onder de aanwezigen en een symbool van haar authenticiteit.

Van Mexico naar Madrid, een brug van strijd en bewondering

Alessandra Rojo de la Vega is niet nieuw in de wereld van de frontlinie. In Mexico heeft ze actief deelgenomen aan campagnes voor gendergelijkheid en tegen geweld tegen vrouwen. Haar komst naar Madrid om deze prijs in ontvangst te nemen was geen toeval: al maanden werkt ze samen met groepen Iraanse ballingen die in Spanje een toevluchtsoord hebben gevonden. "Zij zijn de echte heldinnen. Wij zijn hier alleen maar om hun stem te versterken", verklaarde ze zichtbaar geëmotioneerd.

De avond leverde gedenkwaardige momenten op en een paar uitspraken die de gevoelens van de dag samenvatten:

• Eis: "De prijs is voor alle vrouwen in Iran die hun leven riskeren om hun hoofddoek af te kunnen zetten."
• Wederzijdse erkenning: Ayuso, tegen Alessandra: "Het is een eer om hier een vrouw te hebben die de waarden van vrijheid zo goed uitdraagt."
• Eigen stijl: Rojo de la Vega maakte zelf een grapje over haar kleding: "De volgende keer dat ik naar een gala kom, draag ik een slip in de kleuren van de vlag van Madrid."

Met deze prijs wilde de Gemeenschap Madrid niet alleen de Iraanse vrouwen eren, maar ook bruggen slaan naar internationale figuren als Alessandra Rojo, die vanaf nu de deuren naar de Madrileense politiek wagenwijd open zou kunnen hebben. Sommigen speculeren al over een mogelijke adviserende rol of vaste samenwerking. Zij blijft voorzichtig en glimlacht alleen maar: "Voorlopig wil ik gewoon van dit moment genieten en blijven leren van al die moedige vrouwen."

Terwijl de camera's haar bleven volgen, nam Alessandra Rojo de la Vega afscheid van Ayuso met een kus en een veelbetekenende knipoog. Wat blijft is het beeld van twee sterke vrouwen, ieder aan hun eigen kant, maar verenigd door dezelfde taal: die van overtuiging en onvermoeibare strijd. En, ook al, door een paar achternamen die al klinken als een oneigenlijke dynastie: de Rojo de la Vega's en de Díaz Ayuso's.