Simon Ehammer: Zevenkamper op jacht naar goud – Familieperikelen en gefluister over wereldrecord

Wanneer iemand er zo uitkomt als Simon Ehammer op deze eerste WK-dag, dan mag je best hardop over goud beginnen denken. Eerlijk, ik zit hier al jaren bij deze wedstrijden, maar wat die man uit Appenzell daar op de tartanbaan heeft neergezet, dat had echt dat beetje extra. Hij leidt na vier onderdelen, heeft een wereldjaarbestprestatie bij het verspringen neergezet en kijkt lang niet meer alleen naar het podium – deze man wil de grote klapper maken. En eerlijk? Ik geloof best dat hij de leider behoorlijk zenuwachtig kan maken.

De sprong van de avond: 8.41 meter en een statement

Natuurlijk draait het bij de zevenkamp uiteindelijk om het aantal punten, maar deze versprong was een duidelijk signaal naar de concurrentie. Met 8.41 meter zette hij niet alleen de concurrentie op afstand, maar verbeterde hij ook zijn eigen wereldjaarbestprestatie bij de meerkamp. Dit is geen gewone atleet meer, dit is iemand die weet dat hij de beste is wanneer hij laat zien wat er in hem zit. Je ziet het aan hem: de spanning in zijn lichaam, die tomeloze wilskracht – er is geen sprake van zenuwen. Er komt alleen maar topprestatie uit.

Ik zag hem na de wedstrijd even op adem komen. Geen gezeur over het strakke schema, geen gezeur over het weer. De focus is honderd procent aanwezig. En dat is precies wat hem zo gevaarlijk maakt voor de mannen die nog achter hem aan zitten. Zij hebben er nu een flinke dobber aan.

Familie in de pub: het andere verhaal van de dag

Zo'n wedstrijd is niet alleen voor de atleet emotioneel. Soms spelen de kleine drama's zich af naast de baan, en precies daar wordt de sport pas echt menselijk. Ik hoorde dat Ehmers familie oorspronkelijk van plan was om erbij te zijn. Ze zouden hem hier langs de baan hebben aangemoedigd, meegeleefd. Maar vanwege een gebrek aan kaartjes moesten ze hun plannen wijzigen. Dus zaten ze waarschijnlijk in de pub, voor de tv, mee te juichen.

Stel je voor: je zoon, je partner, vecht voor de grootste titel uit zijn carrière, en jij moet vanaf een afstand juichen. Dat is balen, maar het laat ook zien hoe nuchter de hele familie is. Geen ophef, geen drama – gewoon duimen vanuit de zaal. En dat is typerend voor deze Zwitserse topsporters. Ze blijven met beide benen op de grond, ook al lijken ze even te zweven.

De belangrijkste hoogtepunten van dag 1:

• Wereldjaarbestprestatie verspringen: 8.41 meter – dat was niet alleen goed, dat was pure dominantie.
• Leiding na dag 1: Met een puntentotaal dat hem duidelijk op koers voor goud zet.
• Zenuwen van staal: Ook op de 100 meter en bij het kogelstoten liet hij zien dat hij onder druk kan presteren.
• De familie in zijn rug: Ook al zijn ze niet in het stadion, de steun van thuis draagt hem.

Dag twee: Alles is mogelijk

Nu wordt het echt spannend. Morgen staan de horden, de discus, het polsstokhoogspringen en tot slot de 1000 meter op het programma. Dat zijn onderdelen die Ehammer liggen, maar waar ook de concurrentie nog kan toeslaan. Ik heb inmiddels met een paar insiders gesproken die zeggen: als hij zijn springkracht ook bij het polsstokhoogspringen weet te benutten, dan wordt het spannend voor het wereldrecord. Ik wil niet te veel druk leggen, maar het getal dat rondzingt, is niet onrealistisch.

Eén ding is zeker: deze Simon Ehammer is op dit moment de meest opwindende atleet die we in de Zwitserse atletiek hebben. En als hij nu zijn ritme weet te vinden, dan zou dit weleens een historisch moment kunnen worden. Ik blijf erbij, en dat zouden jullie ook moeten doen. Dit wordt een finale die je niet mag missen.

Blijf op de hoogte – de gouden jongen is nog lang niet klaar.