Shia LaBeouf in Rome: Halfnaakt, verward en toch weer dat ene moment van waarheid

Rome, eind maart. De oude stad dampt nog na van de regen, en terwijl de meeste toeristen braaf de fontein bewonderen, speelt zich in een hotelgang een scène af die maar één persoon kan veroorzaken: Shia LaBeouf. Half gekleed, met een blik ergens tussen trance en overprikkeld, slentert hij door de gang. Naar verluidt circuleren er inmiddels beelden die viraal gingen – natuurlijk. Maar even serieus: als je bij deze naam nog verrast doet, heb je de afgelopen jaren in de verkeerde film gezeten.

De man is inmiddels een eigen kunstvorm. Tussen methodisch over de top acteerwerk, publieke崩溃en en die stille, bijna heilige momenten van berouw. En juist die spanning maakt hem voor ons hier in Zwitserland zo verdomd interessant. We houden toch van die mix van genialiteit en waanzin, of niet? Collega Shia LaBeouf was onderweg in de eeuwige stad – en zoals altijd volgt de chaos in zijn kielzog.

Geen junglekamp, maar wel Italiaanse luxe

Terwijl de roddelpers bijna kwijlt over zijn 'halfnaakte' verschijning, valt mij iets anders op. Het gaat niet alleen om dat wilde gedoe. Het is die onbedwingbare drang om te provoceren, om vervolgens in de volgende ademtocht de ultieme kwetsbaarheid te tonen. Herinneren jullie je het Shia LaBeouf LIVE-fenomeen nog? Toen hij urenlang zwijgend in een zak zat, alleen maar om de woede van het publiek over zich heen te krijgen? Dit is het vervolg. Alleen nu met betere espresso.

Uit de hotelomgeving verneem ik dat de crew eerder geïrriteerd leek, terwijl Shia zijn rondjes draaide. Of dit voor een nieuw project is of gewoon 'Shia being Shia'? Ik gok op allebei. Die gast verstaat de kunst om de grens tussen performance en het echte leven zo dun te houden dat je als toeschouwer nooit weet of je nu moet lachen of bezorgd moet bellen.

De andere kant: tranen, pittigheid en een ontroerende waarheid

Tuurlijk, de beelden uit Rome zijn wat de clicks oplevert. Maar wie zich alleen daarop focust, mist de tweede akte. Pas geleden zorgde een interview voor opschudding waarbij Shia LaBeouf een traan laat terwijl hij pittige kippenvleugels eet. Daar zit die kerel, de vleugels worden steeds heter, en opeens barst er iets uit hem. Geen pose. Alleen die jongen uit Los Angeles die met tranen in zijn ogen over zijn leven praat.

En dan is er nog "I Am Jewish: Personal Reflections Inspired by the Last Words of Daniel Pearl". Een film die volledig onder de radar van de roddelpers vliegt, maar inhoudelijk zo zwaar weegt. Shia, die zijn identiteit onderzoekt, aan de hand van de laatste woorden van een vermoorde journalist. Dat is niet die gestoorde gozer van de memes. Dat is een kunstenaar die zich bezighoudt met de afgronden van de menselijke ziel. Als hij in Rome door de gang loopt, draagt hij misschien net zoveel daarvan met zich mee als wij nooit zullen begrijpen.

Waarom dit ons hier in Zwitserland interesseert

Eerlijk is eerlijk: wij hebben hier misschien minder paparazzi dan in Rome of Hollywood. Maar wij begrijpen iets van authenticiteit – of de meedogenloze strijd erom. Shia LaBeouf is voor mij de belichaming van een moderne, getormenteerde kunstenaar. Hij doet drie dingen tegelijk:

• Provoceren: Met optredens die mensen op de kast jagen (zie de recente scènes in Rome).
• Performeren: Of het nu op het scherm is of in het echte leven, het podium verlaat hij nooit.
• Reflecteren: In projecten als "I Am Jewish", die laten zien dat er meer is dan alleen chaos.

Of hij nu gewoon even door het lint ging in Rome of ons weer eens een spiegel voor wilde houden – we zullen het waarschijnlijk nooit precies weten. Maar dat is precies wat het zo boeiend maakt. In een tijd waarin alle influencers altijd perfect gestyled en gelukkig moeten zijn, blijft Shia LaBeouf de laatste grote onberekenbare. Ik ben benieuwd wat er nu weer komt. Als hij de volgende keer in ieder geval zijn schoenen maar aanhoudt. Rome staat tenslotte bekend om zijn kasseien.