Cultserie "Kommissar Rex": Daarom zijn we na 30 jaar nog steeds gek op deze viervoeter

Wanneer 's avonds laat de lichten in Wenen dimmen, is er voor velen van ons maar één echte held. Geen mens, maar een viervoeter met een neus als een bloedhond en een hart van goud. Het is natuurlijk over Kommissar Rex dat we het hebben. De zender heeft de cultserie weer uit het archief gehaald, en nauwelijks draaien de oude afleveringen, of de enthousiasme is er weer – alsof die goede Rex nooit weg is geweest. Voor ons Wenenaren is dit niet zomaar een programma, dit is een stukje thuis.

Een engel op vier poten: Waarom seizoen 1 onvergetelijk blijft

Laten we helemaal bij het begin beginnen. Wie de eerste zaken met Kommissar Rex/Seizoen 1 kent, weet hoe de vork in de steel zit. Tobias Moretti als Moser en de jonge, onstuimige Rex – dat was magie. In de aflevering "Een engel op vier poten" zie je hoe de twee naar elkaar toe groeien. Geen poespas, geen over de top achtervolgingen, maar echte Weense charme, gecombineerd met het speurneusje van een hond die gewoon meer in zijn mars had dan elke agent in uniform. Ik zeg je, toen was de geloofwaardigheid nog anders. Dat was geen glamour, dat was hard werken op de set, en je geloofde het team dat ze door de straten sjokten tot hun zolen gloeiden.

De gouden jaren: Terugblik op seizoen 3 en seizoen 5

Natuurlijk heeft de serie zich verder ontwikkeld. Als je "Kommissar Rex" in de zoekmachine intikt, krijg je vooral de intense jaren voorgeschoteld. Velen zweren bij het tijdperk met Gedeon Burkhard als Brandstetter. Als ik aan Kommissar Rex/Seizoen 3 denk, schiet meteen de zaak "Levend begraven" te binnen. Mijn god, toen zat je als tiener op zaterdagavond met een mix van adrenaline en angst op de bank. De regie was donker, de cameravoering rauw – precies zoals je van een Weense misdaadserie verwacht.

Toen kwam Kommissar Rex/Seizoen 5. Een overgang die niet bij iedereen in de smaak viel, maar achteraf beschouwd bereikte de serie daarmee haar internationale volwassenheid. De zaken werden complexer, de locaties iconischer. Van het Slot Belvedere tot aan het Donaukanaal – de hond liet ons heel Wenen zien, zonder ooit de draad kwijt te raken.

Jong geweld in dienst: "Baby Rex" verovert de harten

Wat mij persoonlijk het meest verheugt, is dat de vonk niet alleen bij de oude rotten overslaat. Mijn nichtje is helemaal weg sinds ze Baby Rex - Der kleine Kommissar heeft ontdekt. De nieuwe serie laat zien dat de charme tijdloos is. Oké, de techniek is moderner, maar de basis ingrediënten zijn hetzelfde gebleven:

• Een onkreukbare hond: Rex (of nu de kleine reu) is altijd een stap voor.
• Weense flair: Geen studio-decor, maar echte locaties die je herkent.
• Spanning zonder geweldsorgie: Je kunt de serie ook vandaag de dag nog met het hele gezin kijken, zonder dat je je misselijk voelt.

Het is gewoon mooi om te zien hoe een nieuwe generatie leert waarom de oude afleveringen in het programma zo'n cultstatus genieten. Als je naar de huidige kijkcijfers kijkt, merk je: de mensen verlangen naar deze onopgesmukte stijl.

Waarom we Rex in 2026 nog steeds nodig hebben

In een tijd waarin het nieuws vaak wordt gedomineerd door crises, is het fijn om 's avonds te gaan zitten en te weten: de komende 45 minuten komt alles goed. De hond snuffelt, de commissaris puzzelt, en aan het eind wordt de dader gevonden – meestal een chagrijn die je bijna nog zielig vindt. De programmaleiding heeft hier echt een goed gevoel voor getoond door de serie op het juiste moment weer in het programma op te nemen. Het is als een reünie met oude vrienden. Je kent de afleveringen misschien al uit je hoofd, maar wanneer Rex zijn scheve kop houdt en die beroemde "Aha!" in zijn ogen heeft, moet ik gewoon glimlachen.

Dus, vrienden van de beschaafde misdaadserie: wanneer je de volgende keer de televisie aanzet en de vertrouwde openingstune hoort, weet dan dat je in goed gezelschap bent. Van Kommissar Rex/Seizoen 1 tot de avonturen van de kleine opvolger – de serie leeft, en beter dan ooit.