Barcelona vs Newcastle: Een Champions League-klassieker voor de eeuwigheid in Camp Nou

Voor degenen onder ons die zijn opgegroeid met het aanbidden van het spelletje, zijn dit precies de avonden waarom we van voetbal zijn gaan houden. Vergeet even al die tactische verhandelingen. Vergeet de xG en de 'low blocks'. Woensdagavond in een Camp Nou met verminderde capaciteit, maar o zo donderend, draaide het om pure, onversneden dramatiek. De terugwedstrijd in de achtste finales van de Champions League tussen Barcelona en Newcastle was niet zomaar een wedstrijd; het was een hartaanval geperst in 45 minuten, gevolgd door een 45 minuten durende les in Europese zenuwvastheid.

Een eerste helft voor in de geschiedenisboeken

Als je even met je ogen knipperde, miste je een goal. Eerlijk is eerlijk, de openingsfase van 45 minuten van deze Barcelona tegen Newcastle-wedstrijd was als het kijken naar een zwaargewichtbokswedstrijd waarin beide vechtersbazen gekneusde ribben hadden, maar weigerden een stap terug te doen. De slinger zwaaide zo hevig dat hij bijna uit de haak vloog. Nog maar net zes minuten onderweg, of Camp Nou ontplofte. Lamine Yamal, dat belachelijk getalenteerde joch, speelde Malick Thiaw in de luren en liet een pass door glippen. Lewis Hall gleed uit op het allerergste moment, waardoor Fermin Lopez erin kon duiken. Hij gaf onbaatzuchtig voor op Raphinha, die de openingstreffer binnenvloerde. Simpel, klinisch, op z'n Barça's.

Maar Eddie Howe had beloofd dat zijn Newcastle-ploeg niet "zou verschrompelen", en bij God, dat deden ze niet. Ze klopten zichzelf af en exploiteerden de hoge verdedigingslinie van Barça met chirurgische precisie. In de 15e minuut werd Lewis Hall weggestuurd op de linkerflank. Zijn pass splijtde de verdediging en Anthony Elanga toonde ijzige kalmte door zijn een-tegen-een kans langs Joan Garcia te plaatsen. De wedstrijd was los. Het stadion schudde op zijn grondvesten, maar de meegereisde Geordie-fans in een hoekje leefden in een droomwereld. Die droom duurde precies drie minuten en 41 seconden. Een zacht vrije trap, Dan Burn die onbedoeld iedereen binnen speelde, en Marc Bernal stond klaar om van dichtbij binnen te tikken. 2-1. Dit moest toch de beslissende klap zijn?

Elanga's antwoord en Yamals beslissende moment

Geen sprake van. Dit Newcastle heeft een onbetaalbare spirit. Ze bleven maar komen. In de 28e minuut veroverden ze de bal hoog op het veld. Harvey Barnes ging op het doel af, zijn lage voorzet vond de tweede paal, en wie stond daar? Alweer Elanga, die voor Joao Cancelo binnenstormde en zijn tweede van de avond binnen schoot. 2-2 op de avond, 3-3 over twee wedstrijden. Op dat moment draaide mijn hoofd. Het was van goal naar goal, onophoudelijk, prachtige chaos. Net toen het erop leek dat we met een gelijke stand gingen rusten, volgde er meer drama. Een controversiële penalty, toegekend voor een overtreding van Kieran Trippier op Raphinha, gaf Yamal de kans om de held te worden. En de 18-jarige, koel als een duif, stuurde Aaron Ramsdale de verkeerde kant op. 3-2 bij rust. Vijf goals. Onvergetelijk.

De tweede helft was een ander beest. Het was schaken, geen dammen. Barcelona, nu met een 4-3 voorsprong over twee wedstrijden, deed wat doorgewinterde ploegen doen: ze doodden de wedstrijd. Ze hielden de bal vast, frustreerden Newcastle en smoorden de ruimte waar Elanga en Gordon van hadden gesmuld. Newcastle hijgde en blies, maar de storm was gaan liggen. Barça's ongeslagen thuisreeks tegen Engelse ploegen, die teruggaat tot die nederlaag tegen Liverpool in 2007, blijft overeind.

Geschiedenis geschreven en lessen geleerd

Voor de neutrale kijker, en laten we eerlijk zijn, dat waren de meesten van ons, was dit een voorrecht. Lamine Yamal bezorgde zijn team niet alleen de overwinning, hij schreef zijn naam ook naast die van Kylian Mbappé in de recordboeken door zijn 10e Champions League-doelpunt te scoren voor zijn 19e verjaardag. Aan de andere kant bewees Anthony Elanga dat hij op dit podium thuishoort met twee doelpunten die, zelfs bij een nederlaag, in de Newcastle-folklore gegrift zullen staan.

Hansi Flick gaf vooraf toe dat zijn team een "perfecte wedstrijd" nodig had. Die kregen ze niet – die eerste helft was verre van perfect – maar ze wonnen wel. Dat is het kenmerk van een ploeg die in zichzelf gelooft. Voor Eddie Howe en zijn Magpies is dit geen schande. Ze gingen op eigen veld gelijk op met een Europese grootmacht en werden slechts door de kleinste marges gescheiden.

• Belangrijkste les voor Barça: Ze hebben een manier gevonden om zowel lelijk als mooi te winnen. Deze veerkracht zou de basis kunnen zijn voor een verre tocht in het toernooi.
• Belangrijkste les voor Newcastle: Ze zijn gearriveerd. Ze concurreerden met de elite en toonden aan er thuis te horen. Als ze deze kern bij elkaar houden, komen ze terug.
• Man of the Match: Het is een toss tussen Elanga's heldhaftige tweepunter en Yamals beslissende, recordevenarende strafschop. Ik geef hem aan het joch, puur om zijn zenuwvastheid.

Dus, Barcelona gaat door naar de kwartfinales, waar ze waarschijnlijk Atletico Madrid treffen. Maar voor degenen onder ons in Singapore die zijn opgebleven om de clash tussen Barcelona en Newcastle United te zien: we zullen de avond dat Camp Nou een klassieker zag niet snel vergeten. Het had alles. En dat is waarom wij kijken.