Super Bowl 2026: De show, de geschiedenis en het onvergetelijke Steelers-moment

Over een paar weken is het weer zover. Het NFL-seizoen loopt op z’n einde, en terwijl de teams strijden om de laatste play-offplekken, leeft de footballwereld al toe naar de grote finale. Ik heb de afgelopen jaren zoveel Super Bowls meegemaakt dat ik op een gegeven moment ben gestopt met tellen, maar deze – Super Bowl LX – heeft nu al een bijzondere energie. Je merkt het in de sportsbars, op de trainingsvelden, overal wordt druk gediscussieerd: wie sleept de Vince Lombardi-trofee binnen?

Natuurlijk draait het bij de Super Bowl allang niet meer alleen om de wedstrijd zelf. De rust is inmiddels een eigen wereldkampioenschap. Ik kan me jaren herinneren dat de Super Bowl-rustshow nog een bijrolletje vervulde. Tegenwoordig? De hele entertainmentindustrie kijkt reikhalzend uit naar wie het podium mag bestijgen. Er wordt gefluisterd dat de organisatie deze keer kiest voor een echte verrassingsact – iemand die nog nooit in de schijnwerpers van zo'n show heeft gestaan. Dat doet me denken aan de grote momenten van vroeger. Super Bowl XXXVI bijvoorbeeld. Ik was toen nog jong, maar die veldgoal van Adam Vinatieri, die de Patriots aan hun eerste titel hielp, was puur magie. En de show van toen was het startschot voor een nieuw tijdperk, waarin de rustshow net zo belangrijk werd als de aftrap.

De Steelers en hun DNA: als de draft een kunstvorm wordt

Als ik het over de geschiedenis van de Super Bowl heb, kom ik niet om de Pittsburgh Steelers heen. Ik heb het geluk veel legendes van deze franchise van dichtbij te hebben meegemaakt. De manier waarop deze organisatie al decennialang werkt, is ronduit indrukwekkend. Terwijl andere teams in de draft koortsachtig op zoek gaan naar de grote naam, delven de Steelers systematisch naar goud in de tweede ronde. Sommigen noemen het geluk, maar ik noem het vakmanschap.

Een perfect voorbeeld is de weg naar de eerste punten van de franchise in de Super Bowl destijds. Het waren niet altijd de grote sterren die het verschil maakten. Ik denk aan een speler als Dwight White, die in de finale de eerste sack voor Pittsburgh liet noteren – dat waren jongens die in de schaduw van de grotere namen stonden, maar als het erop aankwam, leverden ze. Precies die mentaliteit zie ik tegenwoordig weer. De sleutel ligt in de verdediging. Intern wordt steeds benadrukt dat iemand als Aaron Smith nooit de schijnwerpers zocht, maar zonder zijn werk waren de kampioensringen nooit mogelijk geweest.

Van underdog tot held: de ongeschreven regels

Wat ik zo fascinerend vind aan de Super Bowl, is dat de mooiste verhalen vaak niet in de eerste ronde worden geschreven. Ik heb laatst met een paar oude collega's gesproken over de draft-filosofie. Het gaat er niet om de luidste jongen binnen te halen, maar degene met de juiste drive. Wie in de tweede ronde first-round-talent vindt, bouwt geen team voor één jaar, maar voor een decennium.

Dat is ook de reden dat ik dit jaar zo benieuwd ben naar Super Bowl LX. We zien nu een verschuiving in de competitie. De oude dinosauriërs passen zich aan, er komen nieuwe strategieën bij. Maar de fundamentele waarheid blijft: in de Super Bowl wint niet het beste papier, maar het beste team. Het team dat de stilte in de kleedkamer kan verdragen, het team dat bereid is zijn eigen lichaam op te offeren voor de man naast zich.

• De rustshow: Gaat ze de lat van Rihanna of Dr. Dre evenaren? Ik gok op een echte verrassingsact – eentje die de afgelopen jaren op niemand zijn bingokaart stond.
• De verdediging: Hoe spectaculair de aanval ook is, op het beslissende moment telt de defensie. Dat liet Super Bowl XXXVI zien, waar uiteindelijk een kicker het verschil maakte.
• De Steelers-connectie: Wie er uiteindelijk ook speelt, de DNA van Pittsburgh – unselfish football – zal in de finale zichtbaar zijn. Dat hebben insiders uit de omgeving me meerdere malen bevestigd.

Ik heb geleerd dat je bij de Super Bowl nooit iets moet uitsluiten. Een paar jaar geleden had niemand gedacht dat we een drive van dertien seconden zouden zien. Of dat een kicker de geschiedenis van een hele franchise kon veranderen. Super Bowl LVII was een schoolvoorbeeld van hoe snel het tij kan keren. Een fumble hier, een straf daar – en plotseling staat er een heel ander team bovenaan.

Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, besef ik: de Super Bowl is niet zomaar een wedstrijd. Het is een brandglas voor onze samenleving. De manier waarop er wordt gevierd, hoe de Super Bowl-rustshow culturele trends zet, dat is allang meer dan alleen sport. In de VS is de maandag erna een officieuze feestdag, en hier in Duitsland merk ik ook dat de wedstrijden steeds later worden, hoe de fanbase groeit.

Over een paar weken zit ik dus weer voor de buis, met een koud biertje in mijn hand, en geniet ik van dat moment. Wie komt er met de beslissende sack? Wie vangt de bal op het laatste moment? Ik weet het niet, maar ik weet wel: het verhaal zal weer een nieuwe held voortbrengen. En misschien, heel misschien, zijn we er getuige van hoe een team een mentaliteit laat zien die ik al bij de grote Steelers-legendes heb gezien: onbaatzuchtig, hard en onoverwinnelijk.