Marquinhos, de rots van PSG, stuurt Europa waarschuwing na zege op Chelsea

Wat een sfeer, vrienden! Dinsdagavond in het Parc hebben we zo'n wedstrijd meegemaakt die je eraan herinnert waarom we van voetbal houden. Deze PSG-Chelsea was niet zomaar een kwalificatie voor de kwartfinales. Het was een statement. En in het oog van de storm was hij daar, de rots, de leider, de aanvoerder: Marquinhos. In een rol die niet altijd glamoureus is, maar essentieel, wees hij de weg.

« On a toujours faim »: de vraatzuchtige eetlust van de aanvoerder

Direct na het laatste fluitsignaal, terwijl de ovatie in het Parc nog naklonk, zag ik Marquinhos zijn vuisten ballen en zich vervolgens naar zijn teamgenoten draaien. Geen zalvende glimlach, nee. Een geconcentreerde blik, die van een leider die weet dat dit slechts een stap is. In de mixed zone liet hij de zin vallen die zal blijven hangen: « On a toujours faim ». En verdorie, dat doet deugd om te horen! Weg met de gladde praatjes. Hij spreekt met zijn hart. Hij belichaamt die nieuwe Parijse mentaliteit, die niet genoegen neemt met het overleven van een ronde, maar alles wil verslinden. Samen met Luis Enrique vormen ze een droomduo om die winnaarsmentaliteit erin te pompen. De boodschap is overgekomen, en het is duidelijk: PSG verstopt zich niet meer, het kijkt Europa recht in de ogen.

Een rots, maar een smet op het blazoen?

Natuurlijk zullen we allemaal zijn wonderbaarlijke ingreep voor Jackson aan het einde van de wedstrijd onthouden, die tackle die de uitslag redde. Grootse kunst. Maar bij de overwinning hoort altijd een klein steekje. Die gele kaart, stom, voor een banale handsbal in de eerste helft... Marquinhos zal op eieren moeten lopen. Dat is het heikele punt op de tribunes: wat als die gele kaart, de derde in de competitie, hem een cruciale wedstrijd in de volgende ronde zou kosten? Dat is het enige minpunt. We hebben gezien, hij is zo waardevol dat zijn afwezigheid alles uit balans zou kunnen brengen. De staf zal moeten bidden dat hij geen nieuwe kaart krijgt in de kwartfinale. Een echt zwaard van Damocles boven onze hoofden.

Wat we onthouden van zijn monsterprestatie:

• 5 intercepties: hij verbrak alle lijnen van de tegenstander.
• 100% geslaagde tackles: foutloos in de duels, inclusief die beslissende aan het einde van de wedstrijd.
• Vocaal leiderschap: je hoort het niet op tv, maar op het veld bleef hij iedereen opstellen, van verdediging tot aanval.
• Constante druk: zelfs in de 90e minuut ging hij nog de verdedigers van Chelsea lastigvallen.

En nu, wat gaan we doen?

De loting zal het ons leren. Maar één ding is zeker: met een Marquinhos op dit niveau heeft PSG een monsterlijk gezicht. Hij is de waarborg voor het evenwicht, degene die spelers als Dembélé of Vitinha in staat stelt zich offensief te uiten. Hem zo geconcentreerd, zo vastberaden zien, verandert alles. We voelen dat de groep hecht is, dat er een echte verbondenheid is. Dus ja, we gaan duimen dat die gele kaart niet te zwaar weegt. Maar in de tussentijd, laten we genieten. Genieten van het feit dat we zo'n aanvoerder hebben, die de band met zijn hart draagt en berichten stuurt die ertoe doen. Marquinhos heeft gesproken, Europa is gewaarschuwd.