Jodie Foster is terug: Daarom zijn we nog steeds dol op haar na al die jaren

Jodie Foster heeft iets bijzonders. Ze maakt al jaren deel uit van een filmgeschiedenis geschreven in bloed, schoonheid en pure, grijpende spanning. Nu is ze terug op het witte doek, dit keer in een Franstalige rol die ons eraan herinnert waarom ze nog steeds een van de weinige actrices is die de tijd stil kan laten staan. Ik volg haar carrière al een tijdje op de voet en het valt me telkens weer op hoe naadloos ze beweegt tussen Hollywood-glamour en de Europese, bijna kwetsbare arthouse-cinema.

Van Clarice Starling naar de straten van Parijs

Voor degenen onder ons die zijn opgegroeid met Jodie Foster, is het onmogelijk om dat moment te vergeten waarop ze als FBI-stagiaire Clarice Starling Hannibal Lecter ontmoette. Jodie Foster - The Silence of the Lambs is niet zomaar een film; het is onderdeel van ons collectieve popcultuur-DNA. Die intense vertolking zette een standaard voor psychologische thrillers die maar weinig acteurs sindsdien hebben kunnen evenaren. Als ik haar nu zie in een nieuwe, meer ingetogen Europese setting, herken ik dezelfde nuances; hetzelfde vermogen om kracht over te brengen zonder haar stem te verheffen. Het is een herinnering aan het feit dat ze nooit bang is geweest om zichzelf uit te dagen.

Iconische momenten achter de camera en op de rode loper

Het zijn niet alleen de rollen die haar definiëren. Het is ook de manier waarop ze zichzelf presenteert. Ik herinner me de première van "Flightplan" in 2005 nog goed. Voor wie oog heeft voor detail, zijn er foto's van Posterazzi Jodie Foster Marlene Lawston bij aankomsten voor Flightplan Premiere El Capitan Theater Los Angeles Ca maandag september 19 2005. Daar loopt ze, met een zelfverzekerdheid die alleen komt van iemand die voor de camera is opgegroeid, maar die zich er nooit door heeft laten opslokken. Juist die afstand, die beheersing, maakt haar zo fascinerend.

En wie kan de klassieke "uitkijk"-première vergeten? Er gaat iets tijdloos uit van een foto als Posterazzi Jodie Foster bij aankomsten voor uitkijk première poster 16 x 20. Het is een moment dat in de tijd is gevangen, waarop ze op de een of andere manier zowel de superster is als de buitenstaander die alles observeert. Het zijn dit soort kleine glimpen, deze historische momentopnames, die het zo waardevol maken om filmliefhebber te zijn.

• Het vroege werk: Van kindster in Taxi Driver tot de Oscarwinnende rol in The Accused.
• De regisseur: Foster heeft net zoveel talent achter de camera als ervoor, met films als Little Man Tate en The Beaver.
• Het privéleven: Ze is legendarisch vanwege haar vermogen om haar privéleven precies dat te laten – privé. Een zeldzaamheid in een industrie die dol is op te veel delen.

Waarom ze nog steeds relevant is

In een tijd waarin alles wordt geanalyseerd door streamingdiensten en algoritmes, blijft Jodie Foster overeind als een van de laatste echte filmsterren. Ik hoor mensen in de branche hetzelfde zeggen: Fosters vermogen om projecten te kiezen die ertoe doen, in plaats van projecten die alleen maar zichtbaarheid bieden, is wat haar onderscheidt. Dat is een zeldzame integriteit.

De nieuwe Franstalige film is gewoon weer een hoofdstuk in een carrière die altijd blijft verrassen. Ze had gemakkelijk op een strand kunnen zitten en zich kunnen overgeven aan makkelijke, commerciële rollen. In plaats daarvan kiest ze ervoor om nieuwe talen, nieuwe culturen en nieuwe kwetsbaarheden te verkennen. En wij, het publiek, gaan mee op die reis. Of het nu is als de iconische Clarice Starling, of als een vrouw die door de straten van Parijs dwaalt, we weten dat het de moeite waard is om te gaan zitten, je telefoon uit te zetten en gewoon te kijken wanneer Jodie Foster op het scherm verschijnt.