DBU in zwaar weer: miljarden in wapenbedrijven, talenten die afhaken en een bekerfinaledrama dat het land verdeelt

Er staat momenteel flink wat druk op de ketel bij de Dansk Boldspil-Union. Ik volg het Deense voetbal al tientallen jaren op de voet, maar ik moet eerlijk zeggen dat de afgelopen 48 uur tot de meest opzienbarende behoren. Het gaat over alles, van miljoenen op de balans tot jonge jongens die een andere weg inslaan – en natuurlijk het eeuwige drama rond de DBU Pokalen, dat zoals gewoonlijk de gemoederen in de lokale afdelingen flink bezighoudt.

Ethisch dilemma: miljoenen uit de wapenindustrie

Laat ik beginnen met wat mij het meest deed opkijken. Achter gesloten deuren in het Parken-stadion gonst het van de geruchten, en nu bevestigen bronnen dicht bij de besluitvorming wat velen al vreesden: DBU heeft een aanzienlijk deel van haar vermogen belegd in wapenbedrijven. Ja, u leest het goed. Een organisatie die Dansk Boldspil-Union heet, met haar logo op de shirts van de O15-meisjes tot en met het nationale mannenelftal, heeft kapitaal vastzitten in de zware industrie. Het zijn bedragen waarvan iedereen die van het grassrootsvoetbal houdt, rillingen krijgt. Voor de lokale afdelingen in DBU Jylland en DBU København – degenen die het breedtevoetbal vertegenwoordigen waarin ik zelf ben opgegroeid – wordt het nu een enorme hoofdpijn om aan de leden uit te leggen hoe je in zo’n moreel moeras terecht bent gekomen. Wat mij betreft stinkt het dat iemand op de gangen van de bond is vergeten wat het echt betekent om op een zondagochtend in de regen te staan.

Talent dat voor Denemarken kiest

Terwijl het debat over ethiek op sociale media hoog oplaaide, volgde er een andere klap van binnenuit. Een van de grootste talenten van FC Københamn, een jongen waar we allemaal op rekenden als de volgende grote international, heeft nee gezegd. Niet alleen tegen de Superliga, maar ook tegen het rood-witte nationale elftal. Hij stapt over naar een ander land. Ik heb hem in de jeugdreeksen zien spelen, en eerlijk? Het is een enorm verlies. We hebben het hier over een speler die een vrijwel gouden pad naar de top had. Maar wanneer de Dansk Boldspil-Union zo’n ruwe diamant niet aan zich kan binden, dan moeten de alarmbellen afgaan. Het is niet de eerste keer dat we een groot talent verliezen, maar de timing nu, midden in alle andere onrust, is funest. Het doet je afvragen of de focus aan de top niet te ver is komen te liggen van de individuele speler en de sportieve omgeving.

• Wat is het gevolg? Dat we het risico lopen een 'springplank' te worden in plaats van een 'thuis' voor onze grootste talenten.
• Wie draagt de verantwoordelijkheid? Dat is een discussie die op dit moment verdeelt. Zijn het de coaches? De invloed van zaakwaarnemers? Of is het een structurele fout binnen de bond zelf?
• De toekomst: Ik vrees dat als we niet snel grip krijgen op de interne lijn – zowel financieel als strategisch – dit soort verhalen alleen maar vaker zullen voorkomen.

DBU Pokalen: lokale trots versus centrale macht

En terwijl dit allemaal speelt, smeult het onder de oppervlakte rond de competitie die van het volk zou moeten zijn: de DBU Pokalen. Hier in de echte wereld, in DBU Jylland en de districten die DBU København heten, draait het om lokale trots. Ik was gisteren bij een wedstrijd in een van de lagere reeksen en de sfeer was gespannen. Niet vanwege de tegenstander, maar vanwege beslissingen die ver van het veld zijn genomen. Er is een groeiende irritatie dat de kleine clubs over het hoofd worden gezien, terwijl de grote jongens de dienst uitmaken. De DBU Pokalen is meer dan alleen een toernooi; het is een instituut. Maar als je als bond tegelijkertijd investeringen moet verdedigen in chemicaliën als Diazabicycloundecen (een hele mondvol, ik weet het) of wapens, dan raak je de verbinding kwijt met de mensen die langs de lijn staan met een thermoskan en een sjaal.

Ik weet het, voetbal is tegenwoordig big business. Maar ik mis de rode draad. Wanneer een groot talent uit de regio DBU København voor een ander land kiest omdat hij hier geen toekomst ziet, dan is dat een nederlaag. Wanneer we tijd besteden aan het debat of ons eigen geld in oorlog is belegd, terwijl we zouden moeten investeren in velden en talentontwikkeling, dan klopt er iets niet in de machinekamer. De Dansk Boldspil-Union moet een serieuze zelfreflectie ondergaan. Voor ons die van het spel houden, hopen we gewoon dat ze de weg terug naar de roots vinden – voordat het te laat is.