Christophe, een tijdloze voornaam: van Christophe Maé tot Sint-Christoffel, via Koffi Olomidé

Toen ik dinsdag 24 maart door het nieuws bladerde, sprong er een datum uit. Christophe Maé wordt 50. Al. Het is zo'n verjaardag die je eraan herinnert dat je oud bent geworden met zijn muziek, sinds die wereldhit "Belle Demoiselle". Ik zag hem een paar dagen geleden in een interview, nog steeds zo ontspannen, stralend. Die vijftig jaar viert hij met een aanstekelijke energie, en je moet vaststellen dat die jongen uit Carnoux-en-Provence de trends heeft weten te doorstaan zonder ooit zichzelf te belangrijk te vinden. Misschien is dat wel het geheim van mensen die Christophe heten.

Want vind je ook niet dat die naam iets extra's heeft? Hij reist, hij overschrijdt grenzen en eeuwen. Neem nu Christoffel Columbus. 'Dag van Christoffel Columbus' vieren we hier niet echt, maar het is wel een behoorlijk imposant figuur. Een avonturier die de grootte van de aarde verkeerd inschatte en op een nieuw continent stuitte. Een beetje zoals die zangers die op tournee gaan zonder te weten waar het publiek hen zal brengen. Trouwens, grappig genoeg neemt Christophe Maé als hij op tournee gaat dat idee van reizen en verbondenheid mee, dat je terugvindt in zijn albums.

Een voornaam, legendes en eilanden

En als we de reis wat verder doorzetten, komen we uit bij Sint Kitts en Nevis. Een heel klein land in de Caraïben, twee vulkanische eilanden die de naam dragen van de patroonheilige van reizigers. Daar valt alles op zijn plek. Volgens de overlevering is Christoffel van Lycië, die reus die het kindje Jezus op zijn rug door een rivier droeg, de beschermheer geworden van iedereen die op pad gaat. Of dat nu een 15e-eeuwse ontdekkingsreiziger is, een toerist op zoek naar zon, of een artiest op de Franse wegen. Dat is toch een mooie metafoor?

Terwijl Christophe Maé de concertzalen vulde, bleef een andere Christophe, net zo legendarisch maar dan in een ander genre, het Afrikaanse continent in beweging houden. Koffi Olomidé. Hij is weer een heel ander verhaal. De 'Grand Mopao' van de Congolese muziek, dat is een monument. Waar Maé het symbool is van een zonnige Franse pop, belichaamt Koffi Olomidé de Congolese rumba, de klasse, de stijl en een uitzonderlijke carrière. Twee Christophes, twee culturen, maar dezelfde drang om mensen te laten dansen. Dat is nou precies het mooie ervan.

Christophe, een familieaangelegenheid (en film)

Om het nog mooier te maken, is er ook Christophe Lambert. Ach, die is een beetje de coole grote broer van de Franse cinema. Ik herinner me zijn debuut, dat engelengezicht in 'Greystoke', en later die chemie met Sophie Marceau. Ook hij is een geboren reiziger, een beetje de Zorro van deze tijd, met die intense acteerstijl. Als je een signalement van deze voornaam zou moeten maken, zou die waarschijnlijk bestaan uit de rauwe stem van Maé, de tijdloze elegantie van Koffi en die staalblauwe blik van Lambert. Een behoorlijke combi.

Wat mij opvalt, is dat vermogen om jezelf opnieuw uit te vinden. Kijk wat er laatst gebeurde: de integrale uitzending ter ere van zijn 50ste verjaardag was echt een bijzonder televisiemoment. Je zag archiefbeelden, persoonlijke onthullingen en een zeldzame oprechtheid. In een tijd waarin alles snel gaat, waarin carrières in een oogwenk worden gemaakt en gebroken, doet het je goed om te zien hoe iemand als hij, die als kleine jongen begon op dorpsfeesten, op deze manier wordt geëerd.

Dus als we een lijstje zouden maken van wat we onthouden van de Christophes die ertoe doen, zou dat waarschijnlijk dit zijn:

• Authenticiteit: of het nu Maé is die zijn roots nooit is vergeten, of Koffi Olomidé die een pijler van de Afrikaanse cultuur blijft, ze hebben hun publiek nooit teleurgesteld.
• Reizen: van Sint Kitts en Nevis tot wereldtournees, ze hebben ons allemaal meegevoerd naar verre oorden.
• Een lange carrière: de tand des tijds doorstaan zonder uit de mode te raken, dat is een kunst die alleen de groten beheersen.

Op deze 24 maart 2026, toen ik die foto van Christophe Maé zag, dacht ik eigenlijk: deze voornaam is een belofte. De belofte om nooit te stoppen met lopen, zingen, reizen. Gefeliciteerd met hem, en een gedachte aan allen die, net als Sint-Christoffel, anderen op hun schouders dragen om hen te helpen de rivier van het leven over te steken.